Γνωστή παραγνωρισμένη ή παραγκωνισμένη Ελλάδα

Παρακολουθώ με την άκρη του ματιού μου τις κουβέντες στην τηλεόραση.  Από τη μιά οι οικονομικές εξηγήσεις των διαφόρων ειδικών, που μόνο κατάθλιψη μου προκαλούν γιατί κανείς δεν προφέρει καμμία πρακτική πρόταση: στην Ελλάδα δεν είναι τυχαίο που όλοι μας θέλουμε νάμαστε πρόεδροι  κι αρχηγοί (γι αυτό κι έχουμε τόσα σωματεία και πολιτικά κόμματα) !  Όλοι μιλάμε αφ’ υψηλού και τάζουμε ή  κριτικάρουμε τους άλλους, αλλά δεν βοηθάμε στ’αλήθεια κανέναν έτσι ή μάλλον βοηθάμε το σάπιο διαχρονικό κατεστημένο και τα κακώς κείμενα κεκτημένα να γίνουν η ταφόπλακά μας.

Μας έπιασε μια ανάγκη να δηλώσουμε την περηφάνεια μας που είμαστε Έλληνες.  Μας έπιασε μια ανάγκη να δείξουμε τις ομορφιές του τόπου μας.  Ωραία, αλλά πολύ γρήγορα – που γρηγορότερα από το ΤΩΡΑ  δεν γίνεται – πρέπει αυτές τις δηλώσεις να τις κάνουμε πράξεις, και μιλάω για ατομικές πράξεις γιατί από την πολιτεία θα γεράσω πραγματικά κι ίσως να μην δω την “αλλαγή” που όλοι ευαγγελίζονται αλλά ουδείς έχει το χάρισμα (μας αρέσει δεν μας αρέσει) ενός ηγέτη που να εμπνεύσει και να οδηγήσει τη χώρα στην επιτυχία.  Οι σημερινοί πολιτικοί ή πολιτευόμενοι εν ονόματι της συλλογικότητας (που σαφώς είναι η αρετή που ξεχωρίζει στο σύγχρονο περιβάλλον τον επιτυχημένο ηγέτη, αλλά αφού έχει χρησθεί ως ηγέτης) δεν βγαίνουν μπροστά με θάρρος και πράξεις, αλλά φτιάχνουν συνεργασίες και συμμαχίες.  Επαναλαμβάνω καλές οι συνεργασίες αλλά ως όχημα προς επίτευξιν του οράματος κι όχι ως αυτοσκοπός για παλαμάκια!   Θα μου πείτε περιμένεις το Μεσσία; Προσωπικά όχι! Κουνάω τη χείρα γιατί η Αθηνά είναι βέβαιον ότι μας έχει βοηθήσει προ αιώνων δίνοντάς μας το πλεονέκτημα να μένουμε σ’αυτο το προνομιούχο οικόπεδο.  

Τώρα επανέρχομαι στο τι μπορούμε να κάνουμε ως άτομα. Τα έχουμε ξαναπεί αλλά προφανώς μας είναι ελκυστικότερα (τα καλοπακεταρισμένα 3 στην τιμή των 2 καλούδια) ή φθηνότερα (πχ τα ιταλικά κοτόπουλα έχουν το 1/3 της τιμής του κόκκορα ελευθέρας βοσκής της Πίνδου)  Να αγοράζουμε μόνο Ελληνικά προϊόντα, Εκδρομές τα σχολεία και οι οικογένειες να πηγαίνουν μόνο σε Ελληνικά μέρη.    Βέβαια είναι πολλοί εκείνοι που λένε να προτιμάμε τον έμπορο της γειτονιάς από το πολυεθνικό μεγαλοκατάστημα κι ας πουλάει ακριβότερα.  Εδώ δεν μπορώ να συμφωνήσω γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι βοηθάμε στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας όταν καλούμε τους εργαζόμενους να γίνουν πιό παραγωγικοί κι όχι τους ελεύθερους επαγγελματίες.   Ενα μάθημα που πρέπει  όλοι να μάθουμε είναι ότι για κάθε ευρώ που μας αμοίβουν ή που ζητάμε πρέπει να δίνουμε πίσω υπηρεσία ή προϊόν ίσης αξίας!  Είχαμε συνηθίσει να ανταλλάσουμε υπηρεσίες (ως πεί το πλείστον) μεταξύ μας ανεβάζοντας τις τιμές τους προκειμένου να καλύψουμε τις ολοένα αυξανόμενες καταναλωτικές μας ανάγκες (more is never enough) γιατί με αυτόν τον τρόπο μεγάλωνε η αυτο-εκτίμησή μας έναντι του γείτονα ή του συναδέλφου ή έναντι κάποιων άμυαλων στη παρέα. 

Οι νέοι ρωτούν με αγωνία τι να σπουδάσω ώστε να έχω άμεση απορρόφηση στην αγορά; Σε ποιά χώρα να πάω ώστε να έχω περισσότερες ευκαιρίες; Κανείς δεν τους είπε ότι η επιτυχία δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας; Κανείς δεν τους είπε ότι οι επιτυχημένοι εργοδότες προκειμένου να συνεχίσουν να ευημερούν αναζητούν εργαζομένους που να έχουν και εμπειρία και περιεχόμενο πίσω από τους τίτλους σπουδών και διάθεση να μαθαίνουν διαρκώς, να βελτιώνονται κι όχι να επαναπαύονται επειδή έκλεισαν τα 40; 

Κανείς δεν τους είπε ότι στη ζωή τίποτα δεν σου δίνεται δικαιωματικά;  Άς αναρωτηθούμε πόσοι κέρδισαν το λαχείο και πέθαναν στην ψάθα γιατί δεν ήξεραν να διαχειριστούν τον πλούτο, γιατί ο πλούτος της ψυχής είναι αυτός που δεν τελειώνει ούτε αποσπάται κι αυτός πρέπει να είναι το επιδιωκώμενο; 

Καιρός είναι να ξαναορίσουμε τι εστί λαχείο, τι εστί προνόμιο, τι εστεί πρόοδος, τι εστί επιτυχία, τι εστί προσπάθεια, τι εστί ισότητα και πού πρέπει να υπάρχει (πχ στις ευκαιρίες και όχι στις παροχές, κλπ).  Καιρός είναι να σκεφτούμε θετικά και να κάνουμε καθημερινό απολογισμό θετικών δράσεων και όχι απωλειών.  Ο Τσώρτσιλ τόξερε καλά αυτό επί Β’ παγκοσμίου πολέμου κι έτσι κράτησε ψηλά το ηθικό του λαού του.  Αλλά τα πούρα τέλειωσαν και μαζί και οι ηγέτες που τα κάπνιζαν…..

Temporary Employment through Private Employment Companies fights undeclared labor and creates new jobs

The world economy is getting different as the OECD countries are deccelerating and the emerging countries are showing higher degrees of advancement.  In the new ecosystem nothing remains like yesterday and no issue can be tackled using yesterday’s approach.  Everybody needs to adapt to the new ever changing world.  The BCG report “adapting to change” prepared for Ciett describes with evidence how temporary employment helps the better functioning of labor markets and creates bridges from education and/or unemployment to employment through dicent jobs. The association of Private Employment Agencies in Greece (EN.ID.E.A) have recently organized a conference in an effort to start honest and open social dialogue among academia, the state, employers and employees associations, labor law executives.   The common enemy for all is unemployment and undeclared labour, the most typical obstacles are narrowminded policy makers, lack of knowledge, fear of change.  Being together is a good start, working together will be progress, cooperating will be success.   

 

venetia koussia’s photostream

venetia koussia’s photostream on Flickr.

Το Πήλιο είναι ένα ακόμη μέρος της Ελλάδας που μας κάνει υπερήφανους. Το βουνό των Τοξοτών επιφυλάσσει στον επισκέπτη συνεχείς ευχάριστες εκπλήξεις.

Αστεγοι

Στην αρχή τάγραψε η Φωτεινή Τσαλίκογλου και στη συνέχεια ταπε στην εκπομπή της Ελλης Στάη  για τους άστεγους. Η καλύτερα για το οτι λειτουργούν οι άστεγοι ως φάρμακο για εμάς τους στεγασμένους!  Κι εχει δίκιο χρησιμοποιούμε τα πάντα ως άλλοθι για να εξακολουθήσουμε να παραμένουμε στους καναπέδες της αδιαφορίας μας ή της αφασίας μας,  Ανέκαθεν πίστευα ότι η φιλανθρωπία οδηγεί αποξενώνει τους ανθρώπους – τους απομακρύνει από το να καταλαβαίνουν – αντίεθτα τους κάνει να πιστεύουν ότι είναι και μιά χαρά.  Ο εθελοντισμός (από τον χρόνο που δεν έχεις) ή άπό την ανασφάλεια – αβεβαιότητα και οτι άλλο σου λείπει είναι καλύτερος από τη φιλανθρωπία.  Φτάσαμε να συναγωνιζόμαστε (σε λίγο θα βγεί και βραβείο ανάλογο) πόσα πιάτα έδωσε ο κάθε Δήμος.  Αυτό έλειπε να μην φτιάχνανε και πιάτα – Δεν ξέρω βέβαια και τι βάζουν και πόσο στοιχίζουν ούτε από τι κονδύλια βγαίνουν (ποτέ δεν ξέρεις….)

Θα ήθελα να ζω σε μιά πόλη που τα ακατοίκητα, επί δεκαετίες, κτίρια της πόλης να δίνονταν – έναντι ενός μικρού τιμήματος (γιατί ότι δεν πληρώνεις το θεωρείς κεκτημένο σου δικαίωμα).  Το μικρό τίμημα ας το πλήρωεν ο Δήμος, η εκκλησία, οι φιλάνθρωποι (υπάρχουν τόσοι).  Η επίπλωση και τα αναγκαία του νοικοκυριού θα μπορούσε κάλλιστα να προέλθει από περισσευούμενα έπιπλα (όλοι έχουμε κρεββάτια, καρέκλες, βιβλιοθήκες, γραφεία, φωτιστικά, ντουλάπια, πετσέτες, κουβέρτες, σεντόνια, πιατικά ποτήρια, μαχαιροπήρουνα και κατσαρολικά) που πετάμε, στιβάζουμε σε αποθήκες, μεταφέρουμε στα εξοχικά κατά δεκάδες ή εν πάσει περιπτώσει δεν χαρίζουμε αλλά φυλάμε για… ώρα ανάγκης.  Αυτά τα κτίρια επειδή δεν πρόκειται για τους συνήθεις άστεγους που δεν τους εμπιστευόμασταν θα τα διαχειρίζονταν (διατήρηση της καθαριότητας, κλπ) οι σημερινοί άστεγοι που τους συμπονούμε και θεωρούμε ότι η ατυχία τους έφτασε ως εδώ.  Γιατί να μην τους δώσουμε μία ευκαιρία αλλά προτιμάμε να τους δίνουμε μόνο τον οίκτο μας;  Ξενοδοχεία, σούπερ μάρκετ, έμποροι χονδρικής, catering αεροδρομίων θα μπορούσαν να τους στέλνουν αυτά που τους λίγουν ή που πετάνε.

 

 

άστεγος στην Νέα Υόρκη

Το γεγονός ότι υπάρχουν άστεγοι στο Μανχάτταν της Νέας Υόρκης κάνει κάποιους να νιώθουν ανετότερα;

Delivering Confidence: The work of Leaders

We are in the very bottom of a well without been able to imagine the fathom of it!  We are all interested in finding confidence about jobs, about our savings, about our possessions, about the future of our children (never admit that we worry about ours!).  We seek advice from our managers, we try to identify what the big financial organizations forsee, we try to understand what our leaders will do (whether teachers, directors, CEOs, priests, you name it).

But is it really about leaders or about us? What is the real job of leaders?

Rosabeth Moss Kanter   explains that leaders need to e self confident, but this is not the real secret of leadership!!  THE MORE ESSENTIAL INGREDIENT IS CONFIDENCE IN OTHER PEOPLE!  If the people in charge rely only on themselves as heroes who can rescue  any situation (heroic management) then confidence is undermined and instead of working with the team we sell ideas and we meet a lot of  “cover my ass” behaviours.

more on saturday morning 28th january 2012 at Dais centre.

2012 is approaching – are we ready?

2012 is approaching – are we ready?.

2012 is approaching – are we ready?

 This is a real picture after the Parnitha fires a few years ago.  One could easily compare it with the Greek economy in 2011.  The question is what will we do differently in 2012 to recover and not just continue to “wait and see” totally paralyzed from fear.

As Greeks we do have a very long tradition of fully recovering after reaching our extreme deeps.  We all would like  to view at our country and feel proud and lucky not because of the history and the specific microclimate and geographical location but also for our politicians, governments, public authorities, etc.  I rather think we  all have a great need to be proud about our country and our governors (political and religious). 

However, we are all responsible to make things happen!  We believe that not all of us are actively responsible for what has happened the last 30 years in Greece as not everyone was involved in the Grande Bouffe; but not to act or not to react is also a decision and I am not sure proves one’s innocence.

Lights at night can produce a fantasy and sometimes if they are very bright do not allow us to see the picture clearly; may be if they were less we could see better. 

In 2008 Greece was the world’s leader in consumption of luxury goods! Was that bad? Yes, if this is our only 1st position to be proud of!  Yes, if it is accompanied with very low positions in labor market and overall market efficiencies to say the least.  Yes, if the service sector grows on the detriment of the primary and secondary sectors! Yes, if we are obliged to importa lemons from Argentina and potatos from Cyprus to meet local demand.

Have we become more responsible all these years? Have we learnt our lessons?

What is the most important lesson that if taken would be enough to show an improvement? 

Have we become enough self confident so that we chose our leaders depending on their proven abilities and not just on their promises that they will take full care of all our problems and we will do nothing but voting for them?

Do we have the courage to vote for leaders that they will promise nothing but a lot of effort from our side?  Do we have the courage to stop complaining? Do we have the courage to start doing things that get us out of our comfort zone before we are drastically and unwillingly be obliged to do so?  Do we walk the talk ourselves? Are we all proud role models for generation “y” or we are role models to avoid?

I am optimistic about the future because I am doing today what I deem necessary. I have no guilts because I am not repeating my mistakes. I feel that 2012 will be a different year as there are many other people feeling and acting like me!  Let’s provide constructive feedback let’s be the carriers of contructive reaction.

Our super ego; Why is it so difficult to manage it?

thoughts on dialogue…

The role of mediators, the role of objective independent bodies (either national or international) has been over-estimated.  This is what I think following a recent eye-opening experience I have had in a global dialogue forum.

Two days of debates by experts on the specific topic, a very structured and well planned programme, all meetings chaired by an excellent diplomat, an event in general very well supported at technical and administrative level in a building that brings the last 100 years a lot of historical achievements as far as labor rights are concerned.

There were about 150 people gathered from more than  50 countries all over the world representing governments, employers and employees. 

Hours of preparation, plus hours of travelling from all the continents of the globe, plus hours of meetings, on top of accommodation and travel expenses (for some participants more days spent due to strikes),  on top of hidden expenses and costs for non “producing” on regular posts.

What  I learnt: More ingredients than the above “technicalities” are necessary in order to establish an honest dialogue and more important to come down to conclusions.  This is more difficult if the goal is to come to a consensus after the dialogue.  For the dialogue to be productive all participants need to actively listen to one another.  Active listening means that they will be open to the ideas of others,  they will be ready to re-state their arguments in an effort to pass their message, in an effort the get understood by the others.  For a dialogue to end up with consensus trustworthy relationships should have been established (before the dialogue takes place). For a dialogue to be fruitful, goals should be explicit and common.  If goals among partners are not mutual it is not possible to come to mutual agreement; on the contrary, all parties find all minor or greater excuses to avoid consensus on the hot staff.

 … and there comes the “need” to have an objective organization, a third party to carry out more research on the topic, to collect more facts and figures so that the decision is postponed to the future.

Exchange of arguments is not a dialogue, it is rather a monologue with an audience, who might not even listen to.

But why then did they bother to get together?