STAGE, ΕΥΕΛΙΚΤΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΣΥΓΧΥΣΗ…

Τους τελευταίους μήνες έχει ενταθεί η συζήτηση γύρω από την ευελιξία και την ασφάλεια στην αγορά εργασίας. Αξιόλογες πρακτικές  που έχουν επί χρόνια χρησιμοποιηθεί σωστά και φυσικά έχουν αποδώσει τα μέγιστα για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές στην Ελλάδα αντιγράφηκαν κάκιστα όσο κι αν υπάρχουν νόμοι που ρυθμίζουν τους όρους.

Βέβαια στην Ελλάδα ποτέ δεν έλλειψαν οι νόμοι. Η τήρηση τους υστερούσε, είτε λόγω ελειπών μηχανισμών είτε λόγω του φαινομένου που λέγεται σύγχρονη ελληνική κουλτούρα (η οποία εν πολλοίς συντηρήθηκε τα τελευταία 30-35 χρόνια για μικροκομματικες πολιτικές και βραχυπρόθεσμα κέρδη) και η οποία στην πράξη δεν είναι τίποτε άλλο από παραβίαση των νόμων με σκοπό τον εύκολο πλουτισμό.

Η μαθητεία ή πρακτική εξάσκηση ή πρακτική άσκηση είναι ένα  από τα στάδια μετά την εκπαίδευση που δίνει την ευκαιρία στους αποφοίτους  (διαφόρων βαθμίδων εκπαίδευσης) να έρθουν σε επαφή με την αγορά εργασίας και εργαζόμενοι να εκπαιδευτούν και να αποκτήσουν εμπειρία.

Οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης το χρησιμοποιούν εδώ και πολλές δεκαετίες στην αγορά εργασίας, ξεκινώντας από τη Γαλλία (μάλιστα ο δικηγόρος που έκανε την πρακτική του πρωτο-ονομάστηκε stagiaire από το 1823).

Η Ευρωπαϊκή Ενωση  παρείχε κονδύλια προς την Ελλάδα για το σκοπό αυτό τουλάχιστον από τη δεκαετία του 90 (που τα είχα χρησιμοποιήσει και εγώ στον ιδιωτικό τομέα).

Πρόσφατα αποδείξαμε ότι δεν κάνουμε μόνο δημιουργική λογιστική αλλά και εργασιακές σχέσεις! και με πρωτοπόρο το Δημόσιο την πρακτική άσκηση την μετατρέψαμε σε προθάλαμο για μιά «θεσούλα στο Δημόσιο» για να έχει ο δόλιος ο εργαζόμενος ασφάλεια!!

Πολύ θα ήθελα να μάθω:

1. ποιός εκπαίδευε αυτούς τους μαθητευόμενους τόσα χρόνια (γιατί μαθητεία χωρίς υπεύθυνο δεν νοείται) και βέβαια με ποιό σύστημα τους εκπαίδευε (on the job training από μόνο του δεν λέει τίποτα)

2. πώς αξιολογούνταν (αν αξιολογούνταν)

3. ποιά ακριβώς εμπειρία απέκτησαν

4. γιατί παρέμεναν μαθητευόμενοι επί τόσα χρόνια,

5. ποιός τους επέλεξε 

6. πώς τους επέλεξε

και πολλά άλλα ερωτήματα, καθώς επίσης πώς είναι δυνατόν να νιώθει κάποιος ασφαλής όταν τόσα χρόνια ο εργοδότης του του έχει φερθεί έτσι και γιατί αυτές τις συμπεριφορές θα τις ξεχάσει και θα νιώσει ασφάλεια μόλις μονιμοποιηθεί. ΄

Ξέρω πολύ καλά πως δεν μιλάμε ποτέ για το 100% . Αλλά ξέρω επίσης πως μιλάμε για  το 80% ,  και αυτό είναι ένα τεράστιο ποσοστό.

Τώρα, ένα άλλο θέμα:

Γιατί επιμένουμε να μπλέκουμε την Προσωρινή Απασχόληση με τους εργολάβους κυρίως των καθαριστριών (βλέπε ιστορία Κούνεβα) αλλά και άλλων εργαζομένων με όχι και τόσο ξεκάθαρο πλαίσιο εργασίας που κυρίως στον Δημόσιο Τομέα παρέχουν τις υπηρεσίες τους.

Οι εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης έχουν πάρει συγκεκριμένη άδεια από το Υπουργείο Απασχόλησης μετά από πολύ ενδελεχείς και συστηματικούς ελέγχους και είναι οι μόνες εταιρείες που έχουν καταθέσει τραπεζικές εγγυήσεις  μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ η κάθε μία στο Κράτος τόσο για την ικανότητα ασφαλιστικών εισφορών όσο και των αποδοχών των εργαζομένων.

Ποιός άλλος εργοδότης έχει καταβάλει τέτοιες εγγυήσεις; Και δεν ρωτώ μόνο για τους εργολάβους.

Ο εργασιακός μεσαίωνας που έχει γίνει καραμέλα ισχύει, αλλά δυστυχώς όχι εκεί που λένε.

Ισχύει στο ότι μπορούμε να κατηγορούμε αυτούς που φαίνονται και να αφήνουμε τους μεροκαματιάρηδες να κάνουν ο,τι θέλουν.

Ισχύει στο οτι το ίδιο το Κράτος δίνει το κακό παράδειγμα.

Ισχύει στο ότι εμείς οι ίδιοι αντί να φροντίζουμε να είμαστε περιζήτητοι στην αγορά εργασίας δεν κατορθώνουμε να αποκτήσουμε συγκριτικό πλεονέκτημα και κρυβόμαστε πίσω από μόρια του πτυχίου ή της  όποιας μαθητείας στο Δημόσιο ή της όποιας σύμβασης……

Περιζήτητος είναι όποιος ξέρει τα δικαιώματά του αλλά παράλληλα προσφέρει και έργο ώστε ο οργανισμός στον οποίο ανήκει να πάει μπροστά!

Η συνέχεια των ιστοριών έπεται…

Advertisements

One comment

  1. Stages κλπ

    Καιρός ήταν να επανέλθουν στην ουσία τους, σαν Ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Και εδώ φαίνεται το πόσο λίγη είναι η αριστερά. Αντί να είναι στην πρωτοπορία – θυμηθείτε τον Φαράκο, πρώτοι στα μαθήματα πρώτοι στον αγώνα, αυτοί επικροτούν το βόλεμα και την μιζέρια. Θλιβεροί.

    Τα stages είναι μία πρωτοβουλία της Ε.Ε. που σχεδιάστηκε για να δώσει προσωρινή πρακτική εκπαίδευση σε νέους και ταυτόχρονα να ενισχύσει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις δίνοντας τους κίνητρα απασχόλησης αυτών.

    Στην Ελλάδα εφαρμόστηκαν αποκλειστικά στους δημόσιους φορείς, σαν εκ’ του παραθύρου βολέματος.

    Η απόφαση της κυβέρνησης για την κατάργηση της (κατά)χρήσης τους στο δημόσιο είναι σωστή, ενώ ταυτόχρονα υπηρετεί και το στόχο του νοικοκυρέματος της Δημόσιας διοίκησης.

    Μου άρεσε ακόμη ότι δόθηκε ξεκάθαρη λύση, παρά τις προτάσεις παλαιοκομματικών – με εκσυγχρονιστικό προσωπείο – Λοβέρδος; – να δοθεί μεσοβέζικη λύση. Γιατί τώρα, η κυβέρνησή μας, εάν μπει στον πειρασμό, δεν θα έχει άλλοθι Και αφήνει και τους άλλους στον παλαιοκομματισμό τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s