Νιώθω Πολίτης και Ψηφίζω ως Πολίτης

Αύριο, Κυριακή 6 Μαίου 2012, έχουμε τη δυνατότητα να ασκήσουμε ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα που διακρίνουν τους πολίτες των δημοκρατιών από εκείνους των δικτατοριών και των ολοκληρωτικών καθεστώτων: θα ψηφίσουμε.  Για το δικαίωμα της ψήφου έχει χυθεί όχι μόνο μελάνι αλλά και αίμα.  Ενα κράτος θεωρείται σύγχρονο και σωστό επειδή το σύνταγμά του επιτρέπει σε όλους τους πολίτες άνω των 18 ετών να εκλέγουν την πολιτική ηγεσία.  Στην Ελλάδα είμαστε υπερήφανοι ότι αυτό το δικαίωμα το έχουμε κατακτήσει από χρόνιια (και δεν πάω πίσω στην αρχαιότητα, γιατί μιλάω για τη σύγχρονη κοινωνία που έδωσε το δικαίωμα της ψήφου και στις γυναίκες).

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι το δικαίωμα αυτό΄είναι καθοριστικής σημασίας.

Τι συνέβη όμως κι έχασε τη σημασία του; Τι συνέβη και οι νέοι δεν θέλουν να ασχοληθούν με το ποιον θα ψηφίσουν και πολλοί δεν σκέπτονται καν να ψηφίσουν; Τι συνέβη και πολύς κόσμος θεωρεί την ψήφο του χαμένη;  Τι συνέβη και παρ’ολο που η Ελλάδα υπερηφανεύεται για τα δημοκρατικά ιδεώδη και για την κρίση του λαού της δεν μπορεί να εκλέξει κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση και μετά (οπωσδήποτε)  που να ολοκληρώσουν την 4ετή θητεία τους (δηλαδή καμμία κυβέρνηση δεν κρίνεται ικανή να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε΄); 

Κι αν όλη αυτή η απάθεια και απομάκρυνση από τα κοινά (για να μην πω ωχαδερφισμός) ήταν αποτέλεσμα των παχιών αγελάδων που σχεδόν όλοι μας βιώναμε τόσα χρόνια τώρα με την κρίση γιατί αρκούμαστε σαν κακομαθημένοι έφηβοι στο θυμό, στις φωνές  και στην παράθεση αυτών που δεν μας αρέσουν;

Πότε οι πολίτες ενός κράτους γίνονται ώριμοι; Πέρασαν πόλεμοι, πέρασαν προσφυγιές, πέρασαν ξενιτεμοί, πέρασαν δικτατορίες, πέρασαν κοροϊδίες, πέρασαν μαφίες και συμμορίες, πέρασαν καν και καν ο λαός αντί να συνετιστεί απλώς εξοργίζεται στα λόγια, επιτρέπει προβοκατόρικες ακρότητες αλλά δεν δρα ώριμα, δεν δρα σταθερά, δεν δρα με άποψη.

Μήπως δεν έχει άποψη; Μήπως δεν έχει όραμα; Μήπως είναι ακόμη ακινητοποιημένος από το φόβο του ισχύοντος κοινωνικού συμβολαίου που έχασε ή πάει να χάσει ή που κάποιοι επιτήδειοι ακόμη του τάζουν;

Το ρίκσο και η ευκαιρία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.  Αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα και οι καταστάσεις γύρω μας (πχ τα άνεργα παδιά μας να μην περιθωριοποιηθούν) πρέπει εμείς να αλλάξουμε πρώτοι.  Κι αυτό θα πρέπει να φανεί με την αυριανή μας ψήφο σε κόμματα και ανθρώπους που τολμούν να είναι διαφορετικοί και παράλληλα αξιοπρεπείς, έχουν αποδείξει ότι κερδίζουν τα προς το ζειν έντιμα, δεν κρύβουν ότι κι αν βγουν από την ψήφο μας την μεθεπομένη ΔΕΝ θα μας κάνουν τα χατήρια, γιατί θέλουν να είναι πολιτικοί σε μιά χώρα πολιτών και όχι πελατών.  Παρ’ολο που το Σύνταγμά μας είναι φτιαγμένο για να βοηθάει την παλιά φρουρά ας μη φοβηθούμε οτι η ψήφος μας θα πάει χαμένη επιλέγοντας διαφορετικά. Ας ψηφίσουμε υπεύθυνα από καρδιάς, γιατί αλλιώς σίγουρα θα πάει χαμένη και η συνείδησή μας πάλι θα μας ενοχλεί και μάλιστα περισσότερο από την άδεια τσέπη μας.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s