Ελπίδα άνωθεν

Όλοι περιμένουν, όλοι προσμένουν, όλοι αναμένουν… κι αν οχι όλοι, πολλοί
Τι κάνουν όμως περιμένοντας;
Άλλοι προσεύχονται νά έρθει αυτό που τους αξίζει…δεν χρειάζεται να ξέρουν τι τους αξίζει οι ίδιοι αλλά εκείνος που θα ακούσει την προσευχή  τους και θα τους ικανοποιήσει. Έτσι νιώθουν.
Άλλοι γκρινιάζουν ενθυμούμενοι παλιές απογοητεύσεις, που περίμεναν και περίμεναν και περίμεναν και δεν έλαβαν.
Άλλοι ελπίζουν ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί και για τη θλιβερη καθημερινότητά τους, την βαρεμάρα τους, την πλήξη τους και θα τους δώσει και πάλι τη δυνατότητα να έχουν χρόνο να ξοδεύουν -καλά όχι με 12 πιστωτικές, αλλά με 2-3 τουλάχιστον. Μα εμείς δεν προλάβαμε βρε παιδί μου…
Άλλοι αναμένουν την ανάπτυξη, την ελπίδα, τις επενδύσεις, τις προσλήψεις, την αισιοδοξία καθήμενοι στους καναπέδες, φουμάροντας στα καφενεία, πολυλογώντας στις παρέες, φλυαρώντας στα social media, αναλύοντας οικονομικά και ψυχολογία, θεωρητικολογόντας και ίσως αερολογόντας.
Κι άλλοι βέβαια περιμένουν να γεμίσει η τσέπη τους θαυμάζοντας ανάστημα, ευφράδεια, αγενείς τρόπους, νέους τρόπους και πιστεύουν ότι τους λένε, και μετά θα φταίνε εκείνοι που τους τα έλεγαν κι όχι οι ίδιοι που άκριτα τα πίστευαν.
Κι αν όλοι βρίσκονται αλλού, κι αν όλοι κάνουν άλλα, κι αν οι άλλοι δεν ξέρουν, εγώ τι κάνω;
Εγώ λοιπόν κάνω, δεν προσπαθώ. Κι άλλες φορές αποφασίζω και απλά δεν κάνω. Δεν προσπαθώ. Κάνω ή Δεν Κάνω.
Μιλάω για καλά και φωτεινά παραδειγματα, μιλάω για τη σημασία της συνεργασίας, συμβουλεύω όσους αναζητούν το διαφορετικό, παροτρύνω ν ακούσουν τη φωνή της καρδιάς τους κι όχι τα τετριμένα και τα αναμενόμενα. Ταξιδεύω για ν ακουστώ και ν ακούσω, ταξιδεύω για να μοιραστώ και να γεμίσω….
Δεν συμφωνώ απλά και μόνο για να είμαι αρεστή, δεν συμβιβάζομαι για ν ανήκω κάπου, αρκούμαι που ανήκω στον εαυτό μου. Δεν το βάζω κάτω. Δεν σταματώ, δεν συνθηκολογώ.
Ονειρεύομαι να φτιάξω την σκληρή πραγματικότητα εκείνων που δεν έχουν εξουσία, αναζητώ και βρίσκω την ελπίδα στα παιδικά μάτια που περιμένουν να τους αγοράσεις μία σοκολάτα, στον πακιστανό που μαζεύει παλιοσίδερα και δεν κλέβει, στην μικρή γύφτισα που περιμένει στην καρότσα τα νέα του άρρωστου αδελφού της από το Ιπποκράτειο, …
Ονειρεύομαι την άνοιξη του καταχείμωνου κλείνοντας τα μάτια μου, ακούω τα δάκρυα στη φωνή εκείνων που βιώνουν την απόγνωση, δακρύζω στην ανάμνηση από το χάδι σου, ζώ, δεν περιμένω, βαδίζω, δεν στέκομαι, προχωρώ και προχωρώ, δεν φοβάμαι δεν εκλιπαρώ.
Θαυμάζω τη δύναμη ψυχής, επικροτώ τις θαρραλέες πράξεις που έχουν κι ένα ρίσκο, απομακρύνομαι από την τσιγκουνιά,  τρέχω μακρυά από τη μιζέρια, μάχομαι την ψευτιά και την υποκρισία, τη μικροψυχία, πολλά είναι τα κακά, άστα καλύτερα…..
Αναζητώ τους φάρους, σχεδιάζω τα ταξείδια, βρίσκω τα πληρώματα και τους άξιους καπεταναίους που σέβονται και δεν φοβούνται και γι αυτό τερματίζουν εντός ορίου, και μαζί κερδίζουμε αν όχι πάντα την πρωτιά, σίγουρα τη γεύση της αληθινής ζωής.
Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη που σηκώνοντας τα μάτια στον ουρανό αισθάνομαι την ελπίδα να με κατακλύζει, αλοίμονο σ εκείνους που την περιμένουν από την κάλπη.

image
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s