SELF DEVELOPMENT

Σκέψεις με καύσωνα ή λόγω καύσωνα….

Πόσο θαυμάζω τη φύση…

Πόσα μας μαθαίνει όταν είμαστε καλοί παρατηρητές…..

Καλός παρατηρητής σημαίνει σταθερός και σίγουρος, χωρίς βιασύνη και χωρίς υπεροψία, προσεκτικός, πεπεισμένος ότι το αποτέλεσμα της παρατήρησης θα του είναι χρήσιμο…..

Οι φωτογραφίες του παρελθόντος έχουν περισσότερα μυστικά να μου αποκαλύψουν, περισσότερες αλήθειες να μοιραστούν μαζί μου, αρκεί να τις αποδεχτώ… Οχι τις φωτογραφίες φυσικά, αλλά τις λεπτομέρειες, τα σημάδια, τις ανεπαίσθητες ειρωνείες της ανασφάλειας, τις «επιπόλαιες» κολακείες της ανάγκης, την αδυσώπητη ανάγκη να φορτώσεις στον άλλον αυτό που πασχίζεις να αλλάξεις σε σένα….

Η άνοιξη της βοκαμβίλιας είναι πάντα εκεί και θα είναι κάθε χρόνο για να μου θυμίζει τον Τζιμ Ρον που έλεγε ότι «η ανταμοιβή κάθε πειθαρχημένης προσπάθειας είναι υπερπολλαπλάσιά της» .

Ναι, ο πειθαρχημένος κερδίζει, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι ζει, πάντα.

Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα κάνοντας μια πειθαρχημένη προσπάθεια…..

Στιγμιαίες σκέψεις ενός γλυκού πρωινού….


Κάποιες φορές ξυπνάς μέσα στα χαράματα, κάποιες άλλες απογεύματα, κάποιες καταμεσήμερο. Σημασία έχει ότι ξυπνάς κάποτε και νοιώθεις φρέσκος, ζωντανός, γεμάτος από ορμή να πραγματοποιήσεις όσα ονειρευόσουν όσο κοιμόσουν. Ορμή που βάζει ακόμη και τους χειρότερους εφιάλτες στη θέση τους. Όχι, μην μπερδεύεσαι η θέση τους δεν είναι το σεντούκι. Κανείς ελεύθερος δεν κουβαλάει σεντούκια! Η θέση τους είναι εκείνη  της αποσύνθεσης, μαζί με τις φοβίες!

Ξυπνάς κάποια στιγμή που η ψυχή σου βρίσκεται έτοιμη, ξεκόυραστη για νέες παραλίες, θεραπευμένη από τα τραύματα των άλλων αλλά και από τα δικά σου χτυπήματα….

Ξυπνάς κι αντιλαμβάνεσαι ότι η πιό πιστή και ανιδιοτελής αγάπη -αυτή που τόσο επιζητάς από τα άλλα όντα γύρω σου – είναι τελικά μόνο μέσα σου.

Κι αλοίμονο αν περάσεις την πύλη του Αχέρωντα και ακόμη δεν έχεις προλάβει να το αντιληφθείς…

Σίγουρα στο διάβα μας βρίσκονται πρόσωπα, πράγματα καταστάσεις που παίζουν το ρόλο του αφυπνιστή. Δεν είναι εύκολος ρόλος. Χωρίς να το καταλαβαίνουν γίνονται τυραννικοί, δεσποτικοί απέναντί  μας , αλλά είναι να τους λυπάσαι γιατί δεν υποδύονται ρόλο είναι ετσι ο εαυτός τους και εχουν εξασκηθεί με το να τυραννούν την ίδια τους της ύπαρξη…. Και συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είναι που εμφανίζονται ως οι πιο ευαίσθητοι αλλά και οι πιο απαιτητικοί, γιατί είναι αδύναμοι!!!!!

Στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης είναι στιγμές ευτυχίας. Στιγμές σιωπής που η σκέψη ταξιδεύει και η καρδιά αναπαύεται ειναι στιγμές ευτυχίας. Τότε νιώθεις δύναμη! Ας μάθουμε να τις αναγνωρίζουμε!! Νιώθεις διπλή την ευτυχία…

Freedom 

Freedom 

Many definitions in the dictionary

Hundreds of interpretations depending culture and mindsets

Thousands of actions depending framework, limitations, goals and aspirations

The choice is always ours!

Beware every choice has a price that we have to pay, sooner or later!

That’s invaluable to some – the few

That’s unbearable to some – the most

The choice is always ours,

Beware of those who might wish to fool you:

There is no need to go to Mongholia to feel free….

 

εγκώμιο συνόρων

Τα βιβλία είναι οι καλύτεροι φίλοι μου….

Μου μαθαίνουν πράγματα, με ταξιδεύουν, μου επιτρέπουν να ασχολούμαι μαζί τους όποτε και όσο θέλω και δεν μου κρατούν μούρη, μου λένε αλήθειες, μου ανοίγουν τους ορίζοντες χωρίς δασκαλίστικο και βαρετό τρόπο, με ξαφνιάζουν με τη διαφορετικότητά τους και δεν με αφήνουν να πλήξω ποτέ. Οταν τα δάκρυα πλημυρίζουν τα μάτια μου δεν είναι από απογοήτευση. Οι τρεχάλες που κάνει το μυαλό μου δεν με αφυδατώνουν ποτέ.

Μου κρατούν το χέρι κι ας είναι στο ράφι…

Με περιμένουν κι ας κάνω χρόνια να τα ανοίξω, περιμένουν σε κάποιο μέρος της μνήμης -ειδικά όσα μέ έκαναν να σκεφτώ διαφορετικά από πριν…

Το booktalks μου προσφέρει την ήρεμη πολυτέλεια να έχει ψάξει πριν από μένα για μένα. Κι αυτό είναι ανεκτίμητο.  Μου είναι και βολικό λόγω απόστασης από τα μέρη μου συχνάζω…

Πρόσφατα το επισκέφθηκα με τη δικαιολογία (σοβαρότατη) αναζήτησης Χριστουγεννιάτικων δώρων.  Αλλωστε δεν είναι μόνον δικός μου φίλος τα βιβλία, είναι και άλλων ας μην τους είναι και ο στενότερος…

Επίκαιρο το «Εγκώμιο Συνόρων» του Ρεζίς Ντεμπρέ, αν και υπερτιμημένο στις μέρες μας από τις αγαπητότατες εκδόσεις ΕΣΤΙΑΣ μου απέσπασε την προσοχή όχι μόνο για να το αγοράσω, αλλά για να είναι και το πρώτο που θα διαβάσω (οκτώ αγόρασα… πληθωρική και σ’αυτό).

Παραθέτω αποσπάσματα:

…»Για να αντιπαλέψει το κενό, το ανθρώπινο είδος επέλεγε πάντοτε τη βολική θέση: την ψευδαίσθηση….»

…»Να απαρνιέσαι τον εαυτό σου είναι μάλλον μάταιη προσπάθεια:για να τον υπερβείς, καλύτερα να αρχίσεις να τον δέχεσαι όπως είναι.»

21-DSC_0285

..»είναι επώδυνο να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο όπως είναι, κι ευχάριστο να τον ονειρεύεσαι όπως τον επιθυμείς. Αντί του άγχους, όλοι επιλέγουμε Valium, εξ ού και η προτίμησή μας στον borderless world, αυτό το νανούρισμα για κακομαθημένα μεγάλα παιδιά….»

(μετά από τους ανθρώπους της καρδιάς μου)ύτεροι φίλοι μου (…μετά από τους ανθρώπους της καρδιάς μου)

Bankruptcy – Χρεωκοπία

Τελικό απόσπασμα από το βιβλίο «Συναισθηματική Ευημερία – Συναισθηματική Χρεωκοπία» της Δρ. Σοφίας Πρωτόπαππα και της Christine McGuire

Εαυτέ μου,

Σ’ ευχαριστώ που με δέχεσαι όπως είμαι, που με αγαπάς με τα ελαττώματά μου, που μου λες τα πάντα. Που κοιμάσαι μαζί μου τα βράδια, και μαζί μου ξυπνάς τα πρωινά. Σ’ ευχαριστώ εαυτέ μου που με φροντίζεις και με στολίζεις, που είσαι για μένα – χαρά, γέλιο, ευτυχία, λύπη, δάκρυ, στεναχώρια. Φίλος μου κι αδελφός μου εσύ, εγώ, για πάντα μαζί, ένα. Σ’ ευχαριστώ Ηρώ, Ελίνα, Μαρία, Νατάσσα, Στέλιο, Μάριε, Γιώργο, Στέλα, Νίκο, Ελένη, Συμεών, Δημοσθένη, Χαρά, Γεωργία. Σ’ ευχαριστώ που περάσαμε στο πανεπιστήμιο, που βρήκαμε δουλειά, που κάναμε παιδί, που είμαστε καλά. Σ’ ευχαριστώ που έχουμε την υγειά μας, που με στηρίζεις, που με προσέχεις, που μου μαθαίνεις και με μαθαίνεις.

Πες μου, όμως, απ’ αυτά που κάνεις, πόσα είναι για μένα και πόσα για τους άλλους; Ντύνεσαι για μένα; Στολίζεσαι όταν είμαστε μόνοι, με περιποιείσαι; Ή το κάνεις μόνο όταν μας βλέπουν;

Είμαι κι εγώ εδώ ξέρεις! Πότε με πήγες ταξίδι για μένα; Πότε μου έκανες ένα δώρο για μένα; Πότε αισθάνθηκες περηφάνεια; Μη με ξεχνάς. Πού το «ευχαριστώ» και πού το «μπράβο» σου; Πριν πάμε στους άλλους, πρέπει πρώτα να είμαστε εμείς.

Έλα να κάτσουμε στον ήλιο μαζί, μία στιγμή, μία μόνο. Να χαρούμε

απλά, μαζί. Ξέρεις, πρέπει πρώτα να τα βρούμε εμείς οι δύο πριν τα βρούμε με τους άλλους. Αν δεν με θέλεις, και δεν με σέβεσαι, και δεν με εκτιμάς, και δεν σου αρέσω και δεν χαίρεσαι που είμαι, πώς θέλεις και περιμένεις και αγωνιάς, να μας θέλουν, να μας σέβονται, να μας εκτιμούν οι άλλοι; Πώς περιμένεις να τους αρέσουμε και να χαίρονται που είμαστε;

Τι σου ζητάω, Κατερίνα, Κώστα, Στράτο, Κική, Ιορδάνη, Αλεξάνδρα, Σπύ-

ρο, Κωνσταντίνε, Ελευθερία, Μαρίνα, Τάσο, Σταμάτη, Τζελίνα, Γρηγόρη; Τι σου ζητάω; Να δεις το χέρι που σε ταΐζει, τη σκέψη που σε φροντίζει, το φόβο που σε προστατεύει, την ελπίδα που σε θρέφει. Εμένα δηλαδή κι εσένα, για πάντα μαζί. Μην ξεχνάς, αν χρειαστεί εν ώρα πτήσης, πρώτα βάλε τη μάσκα οξυγόνου σε εμάς και στη συνέχεια σε όποιον συνοδεύουμε. Πρώτα εμείς πρέπει.

Συγχώρεσέ με για τα λάθη μας, μαζί τα κάναμε, γιατί με τιμωρείς; Άνθρωπος είμαι, πρέπει να δείξεις κατανόηση, αλλιώς δεν πάμε παρακάτω, βήμα. Ούτε για εμάς ούτε για τους άλλους. Κι αν έκανες λάθος, ζήτα μου συγγνώμη, και σου ζητώ κι εγώ, για να αισθανθούμε καλύτερα, δεν υπάρχει εγωισμός ανάμεσά μας. Είμαστε η μόνη όψη στο ίδιο νόμισμα. Κι αν είμαστε εμείς οι δύο καλά, εαυτέ μου, εάν με δέχεσαι για όσα είμαι και δεν είμαι, εάν με αγαπάς εμένα το φίλο σου με τα ελαττώματά μου, κι αν σ’ αγαπώ κι εγώ, τότε θα είμαστε καλύτερα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, αφού «για πάντα μαζί» – επιλογή γι’ αυτό όχι, αλλά επιλογή για το πώς, ναι.

Σίγουρα, Βίκυ, Νάνση, Δήμητρα, Ευαγγελία, Μανώλη, Άννα, Γιάννη, Λίνα, Σταυρούλα, Christine, Σοφία. Εγγυώμαι και υπογράφω. Μαζί θα πάμε στη χαρά, στο γάμο, στην προαγωγή, στη λύπη, στο χωρισμό, στην απόλυση, στη νέα ευκαιρία. Στο καλό και στο δύσκολο, μαζί, το μόνο σίγουρο. Στην αγωνία και στην ανακούφιση, στον πόνο και στη λύτρωση. Σ’ ακρογιαλιές δειλινά.

Σ’ ευχαριστώ για όλα, εαυτέ μου, που είμαστε, που γινόμαστε. Καλύτεροι. Ό,τι μου λες το κάνω. Κι ό,τι δεν με αφήνεις, όχι. Εσύ ο Αλαντίν και το πιστό σου τζίνι εγώ. Οι ευχές σου διαταγές μου. Πάνω, και πριν από όλα, αυτογνωσία κι αποδοχή, εσωτερική ηρεμία κι ευτυχία, όταν είμαι παρέα με «όποιον κατοικεί μέσα στο δέρμα μου». Μαίρη, Αλέξανδρε, Δέσποινα, Άρη, Αγγελική, Δημήτρη, Άγγελε, Ιωάννα, Ειρήνη. Εγώ. Εσύ. Εμείς.

Εαυτέ μου.

Let Your Mind Fly

Let Your Mind Fly

Happiness

Επειδή ποτέ δεν την κατακτά κανείς ολοκληρωτικά βρίσκεται και σε μια στιγμή διαρκείας:
Αρχίζει με τη σκέψη όπου είναι εκεί που ονειρεύεται
Τοποθετεί την παρουσία σ αυτά που συστηματικά οδηγούν προς την εκπλήρωση των ονείρων
Οριοθετεί την συμπεριφορά απέναντι σ εκείνους που εχει σημασία θετική κι ενισχυτική
Αφήνει Το μυαλό ελεύθερο να κάνει εκείνα που ξέρει, θέλει και μπορεί
Ολοκληρώνεται με την καρδιά που ναι δυνατή ν αντέχει καρδιοχτύπια και εκπλήξεις

Ευτυχία δίπλα στη θάλασσα
Ευτυχία τρώγοντας σπαγγέτι μπολωνέζ
Ευτυχία πίνοντας μαργαρίτες λαιμ πλάι στην πισίνα
Ευτυχία να διαβάζω παραμυθένιες ιστορίες
Ευτυχία να γράφω παραμυθένιες αλήθειες
Ευτυχία να σε ξεχνάω κάθε μέρα…

happiness

Αυθεντικότητα και Καινοτομία

Βρισκόμαστε στην αρχή μιάς εποχής όπου όλα έχουν αλλάξει στην καθημερινότητα και όλα έχουν διαφοροποιηθεί από αυτό που ξέραμε και περιμέναμε ως δεδομένο.  Αυτό που αργεί να αλλάξει είναι οι πεποιθήσεις μας, οι νοοτροπίες, τα πρότυπαή με άλλα λόγια η ματιά θεώρησής μας για τα γεγονότα.  Τώρα είναι η μεταβατική εποχή κατά την οποία όλα κρίνονται προκειμένου να επαναπροσδιοριστούν ως βιώσιμα, αρεστά, επιτυχημένα ή μη.

Πόσο θα κρατήσει αυτή η εποχή; Πόσο θα διαρκέσει η επόμενη εποχή της αποδοχής; Πόσο θα κρατήσει η μετάβαση στην επόμενη εποχή της κρίσης; Το πιθανότερο είναι η (αλληλο)διαδοχή τους να είναι ταχύτατη διότι ταχύτατοι είναι και οι ρυθμοί των παραμέτρων που τις επηρεάζουν, όπως πχ οι ρυθμοί της εξέλιξης και άρα η ταχύτητα της επέλασης της τεχνολογίας στην καθημερινοτητά μας.

Η κρίση έχει και την έννοια της αξιολόγησης, την οποία (αξιολόγηση) λίγοι αποδέχονται (ακόμη λιγότεροι αποζητούν) χωρίς φόβο, γιατί οι περισσότεροι παραμένουμε επαναπαυμένοι στις δάφνες μας (αλυσοδεμένοι στις επιτυχίες του παρελθόντος, θα έλεγα αν δεν ήθελα να πληγώσω πολλούς από εκείνους που «πέτυχαν» για λάθος λόγους…)

Η πραγματικότητα ειναι ότι οι περισσότεροι ασχολούμεθα με το πώς θα αλλάξει αυτό που συμβαίνει ως παρατηρητές της ζωής των άλλων, ως θεωρητικοί για το επόμενο συνέδριο, ως ακαδημαϊκοί για τον επόμενο σύγγραμα.  Με εξαιρετική επιμέλεια αγνοούμε ότι όντας στο μάτι του κυκλώνα, στην καρδιά του προβλήματος δεν πρέπει να περιμένουμε απλά να περάσει το «κακό», δεν μπορούμε να παραλύουμε αν θέλουμε να σωθούμε και μάλιστα ως κάποιοι που έκαναν τις σωστές προετοιμασίες μέχρι σήμερα. Στη φουρτούνα δεν αρκούν οι προσευχές όταν δεν έχεις κάνει σωστά τα πράγματα πριν σαλπάρεις ακόμη κι όταν η Χάρη του Αη Νικόλα είναι μεγάλη.  Ανδρείος δεν γίνεσαι επειδή είσαι απερίσκεπτος και δεν σέβεσαι τη φύση και βγαίνεις με κάποιες πανοπλίες που κάνουν θόρυβο για να μην ακούγεται το τρέμουλο της ψυχής σου. Ποτέ δεν δούλεψαν αυτά.

Οι Οδηγίες προς τους Ναυτιλομένους με διάφορα survival kits είναι της μόδας, αλλά λίγους ξέρω που να είναι πρόθυμοι να μοιραστούν τις εμπειρίες τους και ακόμη λιγότερους που να είναι και κατάλληλοι.  Κι αυτό γιατί γνωρίζουν ότι η μοναδικότητα δεν αντιγράφεται!  Η πρωτοβουλία δεν δίνεται!  Δεν υπάρχει καλούπι για την κάθε νέα νιφάδα του χιονιού που πέφτει αδιάκοπα, όπως δεν υπάρχει και για την κάθε σταγόνα βροχής που την κάνει υπέροχο δάκρυ ή απλά ενοχλητική πιτσίλα.

Το ίδιο και η καινοτομία. Δεν παράγεται υπό καθοδήγηση.  Δεν επιβάλλεται να γίνεις ευρηματικός, αν δεν υπάρχει το κίνητρο. Ειδικά όταν οι μηχανές των μυαλών έχουν για χρόνια μείνει ακινητοποιημένες, ανεξάρτητα από τις αιτίες…

Κανείς δεν έστειλε Οδηγό Επιβίωσης, ή άλλο Εγχειρίδιο σ’εκείνους που τα κατάφεραν.  Ακόμη και οι Πρωτόπλαστοι που είχαν Οδηγίες δεν τα κατάφεραν και τόσο καλά…Παρόλα αυτά και διδάγματα και συμπεράσματα βγαίνουν μετά από κάθε στιγμή ζωής (μεγαλύτερη ή μικρότερη, επιτυχημένη ή αποτυχημένη)!

Αναμφισβήτητα!

ΑΛΛΑ αν δεν υπάρχει τουλάχιστον το πλαίσιο μέσα στο οποίο

– να ενθαρρύνεται και να επιβραβεύεται η συστηματική προσπάθεια,

– να μην επικρίνεται η αποτυχία, ως ένδειξη χαμηλής ευφυϊας αλλά ίσως ως αποτέλεσμα πλημελλούς προετοιμασίας,

Πώς περιμένουμε να σηκωθούμε από τον προστατευμένο, και εκ τους ασφαλούς, θόλο της στείρας εκπαίδευσης και να μπούμε στην αρένα του επιχειρείν;

Αν δεν ξεφύγουμε από την ουτοπική καταξίωση μας μέσω αυτών που κληρονομήσαμε ή αποκτήσαμε επειδή κερδίσαμε ένα λαχνό κι όχι επειδή διακριθήκαμε, μέσω αυτών που αποκτήσαμε επειδή έτσι δηλώσαμε κι όχι επειδή μας άξιζαν τότε

– πώς θα καινοτομήσουμε;

– πώς δεν θα αντιγράψουμε – επί τα χείρω;

– πώς θα αριστεύσουμε;

– πώς θα εκτεθούμε και δεν θα φοβηθούμε να πάμε κόντρα στις μάζες;

– πώς θα επιζήσουμε επιτυχημένα σ’ έναν κόσμο, όπου η τεχνολογία τον κάνει δημοκρατικότερο γιατί προσφέρει      περισσότερες ίσες ευκαιρίες;

Γίνονται ορισμένες προσπάθειες ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας σαν αντίδραση στην ανεργία και στο κλείσιμο των τόσων πολλών μονάδων αυτο-απασχολούμενων. Δεν αντιλέγω. ϊσως να χρειάζονται και πολλές περισσότερες, ώστε να μην στηριζόμαστε στις εξαιρέσεις κοινωνικής υπευθυνότητας ορισμένων μεγάλων επιχειρήσεων ή άλλων φορέων.  Μια υπεύθυνη πολιτεία με συνέχεια στη λειτουργία της φροντίζει για τον σχεδιασμό και την γενίκευση τέτοιων καλών πρακτικών αριστείας και καινοτομίας. Και φυσικά φροντίζει για τον έλεγχο και την εξέλιξή τους.

Ερωτήσεις κρίσεως:

Τι κάνουμε μ’εκείνους που αποτυγχάνουν;

Πώς αναπτύσσουμε εκείνους που θέλουν περισσότερη προσπάθεια;

Πώς κρατάμε εντός συστήματος και μάλιστα παραγωγικούς όλους τους πολίτες χωρίς εύκολες δικαιολογίες, που δημιουργουν και άλλοθι και διακρίσεις;

Πώς εμπνέουμε την συνέχιση της προσπάθειας; Πώς;

Πώς μαθαίνουμε ότι κάθε απώλεια έχει και τα θετικά της;

Πώς βοηθάμε τον καθένα να κατανοήσει ποιός είναι, όταν οι μυωπικοί φακοί είναι παντού και φθηνότεροι;

Πώς κάνουμε πράξη την αυθεντικότητα ως αντίδοτο στο άκριτο copy-paste χωρίς βέβαια να καταλήγουμε στην αναλγυσία του «this is me»;

Πώς θα αποκτήσουμε το Αριστετέλειο Μέτρο όσον αφορά τις αρετές που χρειάζεται η κάθε περίσταση ώστε οι φόβοι να μην εξελίσσονται σε φοβίες, αλλά και το θάρρος να μην αγγίζει τη θρασύτητα η οποία καμμιά φορά συγχέεται παράλογα με τον ηρωισμό;

Πώς;

DSC_0943

Πάσχα – Πέρασμα –

Κάθε τέτοιες ημέρες παίρνουμε μιά ανάσα από το καθημερινό τρεχαλητό και διαπιστώνουμε ότι κάνουμε συνήθως άλλα από αυτά που έχουμε ήδη ευχηθεί. Κι έτσι όλοι σπεύδουμε να ευχηθούμε και πάλι να αποκτήσουμε αυτά που μας λείπουν. Να γίνουμε αυτό που πιστεύουμε θα μας κάνει περισσότερο χαρούμενους κι ευτυχισμένους. Αυτες οι στάσεις μας θυμίζουν τα σπουδαία και τα σημαντικά, όχι τα καθημερινά και τα επείγοντα..

Η ευτυχία όμως δεν είναι μέρος, δεν είναι προορισμός, δεν είναι χώρα…

Η ευτυχία είναι στιγμές, είναι τρόπος ζωής, είναι διαδρομή, είναι συναίσθημα, η ευτυχία είναι απελευθέρωση απ’ολα τα πρέπει που την σκοτώνουν.

Με την ευτυχία αγαπάς, δίνεις, χτίζεις γέφυρες, δεν γκρεμίζιες, προχωράς μπροστά,….

Ευχόμαστε κάθε Πάσχα να αναστηθούμε ως καινούργιοι, να περάσουμε σ’έναν άλλο κόσμο όπου δεν θα ξανακάνουμε τα ίδια λάθη, σ’εναν κόσμο που η αγάπη θα πρυτανεύει και η θετικότητα της σκέψης θα κυβερνά;

Η αισιοδοξία είναι στάση ζωής και όχι αποτέλεσμα επιπολαιότητας ή άγνοιας.

Μα πώς θα γίνει αυτό όταν δεν μιλάμε; Πώς να σου μιλήσω όταν μας εμποδίζουν  ψευτο-εγωισμοί και ανασφάλειες; να  Κανείς δεν αγαπά τον άλλον επειδή κρύβεται, κλείνεται ή απομακρύνεται.  Πώς άλλωστε ν αγαπήσεις κάτι που δεν ξέρεις;

Φτάνουμε σε απόγνωση γιατί απομακρυνόμαστε κατ’αρχήν από τη γνώση του εαυτού μας, άν την είχαμε κατακτήσει και ποτέ…. Κι έτσι περιμένουμε τον από μηχανής Θεό, τον άλλον να καταλάβει, απομακρυνόμαστε από τις πηγές της ευτυχίας, από τα μονοπάτια της ευτυχίας…

Πάσχα – Ανάταση Ψυχής – Πέρασμα στην Γη της Επαγγελίας, μετά την ειλικρινή Μετάνοια….

Ευχομαι του χρόνου να έχουμε επιτρέψει στους εαυτούς μας να ζήσουν περισσότερες στιγμές ευτυχίας – υγείας και ευδαιμονίας. Τους το χρωστάμε γιατί Τους αξίζει…προσευχές απλών ανθρώπων

Κούλουμα και Σαρακοστή

Είτε προέρχεται από το λατινικό cumulus συσσώρευση, σωρός, αφθονία, είτε από τις κολώνες του Ολυμπίου Διός σημαίνει ότι με τα ΚΟΥΛΟΥΜΑ τελειώνει η εποχή της αφθονίας και αρχίζουμε τη ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ, τις σαράντα ημέρες νηστείας, προσευχής, μεταμέλειας, λιτού βίου προκειμένου να προετοιμαστούμε για το Πάσχα, για την κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, της απελευθέρωσης μέσω της συγγνώμης για το πέρασμα από τη φθαρτότητα στην αιωνιότητα.
Δεν είμαι σίγουρη γιατί ξεφαντώνουμε μασκαρεμένοι. Ισως για να πιστέψουμε ότι στην καθημερινότητα υποδυόμαστε μόνο τον εαυτό μας! Αμ δε!
Γενικά δεν καταλαβαίνω τους άλλους ρόλους, σθεναρά προσηλωμένη στα δικά μου έργα και ημέρες,εκτός κι αν πρόκειται να συμβιώσω, συνδιαλαγώ, συναποφασίσω, κλπ, κλπ
Δύσκολες, βαρειές, μαχητικές, άγονες πολλές φορές, άσφαιρες ποτέ, επαναλαμβανόμενες καθημερινές σκηνές όταν επιμελώς δεν αναγνωρίζω το νόημα… και πάλι και πάλι, αέναα, αχόρταγα, ονειροπόλα κι όμως τόσο ρεαλιστικά, τόσο ανθρώπινα, απλά αυθόρμητα, απλά αληθινά.
Ευχόμαστε «υγεία» πάντα γιατί είναι τελικά το μόνο μη ελέξγιμο! Ή μάλλον αυτό που τελικά μπορεί να αποβεί μοιραίο και οριστικό της απώλειας….Γιατί κι άλλα πολλά είναι μη ελέξγιμα αλλά προφανώς προκαλούν το μοιραίο εμμέσως….
Πάντα θαυμάζω την ανατολική στωικότητα όπου η μικρούλα και ασήμαντη σταγόνσ του νερού (απ όπου κι αν προέρχεται) διαβρώνει και λειαίνει τον απροσπέλαστο, αμετακίνητο και σοβαροφανή βράχο….
Καλά Κούλουμα λοιπόν σήμερα και εξαιρετικές προετοιμασίες για να διδαχθούμε μέσα από το λιτό βίο την αξία του ΕΙΜΑΙ και να ξεχάσουμε τη φθαρτότητα και την κενότητα του ΕΧΩ!
Εκτός κι αν πρόκειται για ακριβά δώρα τύπου Κασκώλνικοφ…..