Freedom 

Freedom 

Many definitions in the dictionary

Hundreds of interpretations depending culture and mindsets

Thousands of actions depending framework, limitations, goals and aspirations

The choice is always ours!

Beware every choice has a price that we have to pay, sooner or later!

That’s invaluable to some – the few

That’s unbearable to some – the most

The choice is always ours,

Beware of those who might wish to fool you:

There is no need to go to Mongholia to feel free….

 

Σταγόνες Ζωής

Είμαι ζωντανός σημαίνει αναπνέω. Νοιώθω ζωντανός όμως δεν σημαίνει απλά αναπνέω…

Αναπνέω κι όταν κοιμάμαι και ονειρεύομαι και αγκαλιάζω

και σκιρτώ από τον ψίθυρο που κάνει η καρδιά σου

Αναπνέω κι όταν περπατάω και τρέχω και κολυμπώ

και λαχανιάζω από προσμονή, ανυπομονησία ή πανικό

Αναπνέω κι όταν σκέπτομαι και γράφω και αναπολώ και ρεμβάζω

και γεμίζω τις αράδες και τις σιωπές με νότες και φθόγγους

Αναπνέω και θλιμένος και απογοητευμένος και αδειανός και γεμάτος

και  αναχωρώ με τα πλοία και τα τραίνα για το ταξείδι

Αναπνέω και κατηγορούμενος και απολογούμενος και θυμωμένος

και μαθαίνω να συγχωρώ και να ξεχνώ κι ας ξανακυλώ

Αναπνέω κι όταν γεννώ κι όταν πονώ κι όταν κρύβομαι τρομαγμένος

και προσμένω τα καινούργια και τα μελλούμενα και τις επαναλείψεις

και προσπαθώ να φανερωθώ και να ανακαλύψω…

Μικρές σε διάρκεια στιγμές με Μεγάλο συναίσθημα μας κάνουν να νοιώθουμε Ζωντανοί κι όχι απλά να είμαστε…

DSC_0214

 

 

 

 

 

 

 

εγκώμιο συνόρων

Τα βιβλία είναι οι καλύτεροι φίλοι μου….

Μου μαθαίνουν πράγματα, με ταξιδεύουν, μου επιτρέπουν να ασχολούμαι μαζί τους όποτε και όσο θέλω και δεν μου κρατούν μούρη, μου λένε αλήθειες, μου ανοίγουν τους ορίζοντες χωρίς δασκαλίστικο και βαρετό τρόπο, με ξαφνιάζουν με τη διαφορετικότητά τους και δεν με αφήνουν να πλήξω ποτέ. Οταν τα δάκρυα πλημυρίζουν τα μάτια μου δεν είναι από απογοήτευση. Οι τρεχάλες που κάνει το μυαλό μου δεν με αφυδατώνουν ποτέ.

Μου κρατούν το χέρι κι ας είναι στο ράφι…

Με περιμένουν κι ας κάνω χρόνια να τα ανοίξω, περιμένουν σε κάποιο μέρος της μνήμης -ειδικά όσα μέ έκαναν να σκεφτώ διαφορετικά από πριν…

Το booktalks μου προσφέρει την ήρεμη πολυτέλεια να έχει ψάξει πριν από μένα για μένα. Κι αυτό είναι ανεκτίμητο.  Μου είναι και βολικό λόγω απόστασης από τα μέρη μου συχνάζω…

Πρόσφατα το επισκέφθηκα με τη δικαιολογία (σοβαρότατη) αναζήτησης Χριστουγεννιάτικων δώρων.  Αλλωστε δεν είναι μόνον δικός μου φίλος τα βιβλία, είναι και άλλων ας μην τους είναι και ο στενότερος…

Επίκαιρο το «Εγκώμιο Συνόρων» του Ρεζίς Ντεμπρέ, αν και υπερτιμημένο στις μέρες μας από τις αγαπητότατες εκδόσεις ΕΣΤΙΑΣ μου απέσπασε την προσοχή όχι μόνο για να το αγοράσω, αλλά για να είναι και το πρώτο που θα διαβάσω (οκτώ αγόρασα… πληθωρική και σ’αυτό).

Παραθέτω αποσπάσματα:

…»Για να αντιπαλέψει το κενό, το ανθρώπινο είδος επέλεγε πάντοτε τη βολική θέση: την ψευδαίσθηση….»

…»Να απαρνιέσαι τον εαυτό σου είναι μάλλον μάταιη προσπάθεια:για να τον υπερβείς, καλύτερα να αρχίσεις να τον δέχεσαι όπως είναι.»

21-DSC_0285

..»είναι επώδυνο να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο όπως είναι, κι ευχάριστο να τον ονειρεύεσαι όπως τον επιθυμείς. Αντί του άγχους, όλοι επιλέγουμε Valium, εξ ού και η προτίμησή μας στον borderless world, αυτό το νανούρισμα για κακομαθημένα μεγάλα παιδιά….»

(μετά από τους ανθρώπους της καρδιάς μου)ύτεροι φίλοι μου (…μετά από τους ανθρώπους της καρδιάς μου)

Bankruptcy – Χρεωκοπία

Τελικό απόσπασμα από το βιβλίο «Συναισθηματική Ευημερία – Συναισθηματική Χρεωκοπία» της Δρ. Σοφίας Πρωτόπαππα και της Christine McGuire

Εαυτέ μου,

Σ’ ευχαριστώ που με δέχεσαι όπως είμαι, που με αγαπάς με τα ελαττώματά μου, που μου λες τα πάντα. Που κοιμάσαι μαζί μου τα βράδια, και μαζί μου ξυπνάς τα πρωινά. Σ’ ευχαριστώ εαυτέ μου που με φροντίζεις και με στολίζεις, που είσαι για μένα – χαρά, γέλιο, ευτυχία, λύπη, δάκρυ, στεναχώρια. Φίλος μου κι αδελφός μου εσύ, εγώ, για πάντα μαζί, ένα. Σ’ ευχαριστώ Ηρώ, Ελίνα, Μαρία, Νατάσσα, Στέλιο, Μάριε, Γιώργο, Στέλα, Νίκο, Ελένη, Συμεών, Δημοσθένη, Χαρά, Γεωργία. Σ’ ευχαριστώ που περάσαμε στο πανεπιστήμιο, που βρήκαμε δουλειά, που κάναμε παιδί, που είμαστε καλά. Σ’ ευχαριστώ που έχουμε την υγειά μας, που με στηρίζεις, που με προσέχεις, που μου μαθαίνεις και με μαθαίνεις.

Πες μου, όμως, απ’ αυτά που κάνεις, πόσα είναι για μένα και πόσα για τους άλλους; Ντύνεσαι για μένα; Στολίζεσαι όταν είμαστε μόνοι, με περιποιείσαι; Ή το κάνεις μόνο όταν μας βλέπουν;

Είμαι κι εγώ εδώ ξέρεις! Πότε με πήγες ταξίδι για μένα; Πότε μου έκανες ένα δώρο για μένα; Πότε αισθάνθηκες περηφάνεια; Μη με ξεχνάς. Πού το «ευχαριστώ» και πού το «μπράβο» σου; Πριν πάμε στους άλλους, πρέπει πρώτα να είμαστε εμείς.

Έλα να κάτσουμε στον ήλιο μαζί, μία στιγμή, μία μόνο. Να χαρούμε

απλά, μαζί. Ξέρεις, πρέπει πρώτα να τα βρούμε εμείς οι δύο πριν τα βρούμε με τους άλλους. Αν δεν με θέλεις, και δεν με σέβεσαι, και δεν με εκτιμάς, και δεν σου αρέσω και δεν χαίρεσαι που είμαι, πώς θέλεις και περιμένεις και αγωνιάς, να μας θέλουν, να μας σέβονται, να μας εκτιμούν οι άλλοι; Πώς περιμένεις να τους αρέσουμε και να χαίρονται που είμαστε;

Τι σου ζητάω, Κατερίνα, Κώστα, Στράτο, Κική, Ιορδάνη, Αλεξάνδρα, Σπύ-

ρο, Κωνσταντίνε, Ελευθερία, Μαρίνα, Τάσο, Σταμάτη, Τζελίνα, Γρηγόρη; Τι σου ζητάω; Να δεις το χέρι που σε ταΐζει, τη σκέψη που σε φροντίζει, το φόβο που σε προστατεύει, την ελπίδα που σε θρέφει. Εμένα δηλαδή κι εσένα, για πάντα μαζί. Μην ξεχνάς, αν χρειαστεί εν ώρα πτήσης, πρώτα βάλε τη μάσκα οξυγόνου σε εμάς και στη συνέχεια σε όποιον συνοδεύουμε. Πρώτα εμείς πρέπει.

Συγχώρεσέ με για τα λάθη μας, μαζί τα κάναμε, γιατί με τιμωρείς; Άνθρωπος είμαι, πρέπει να δείξεις κατανόηση, αλλιώς δεν πάμε παρακάτω, βήμα. Ούτε για εμάς ούτε για τους άλλους. Κι αν έκανες λάθος, ζήτα μου συγγνώμη, και σου ζητώ κι εγώ, για να αισθανθούμε καλύτερα, δεν υπάρχει εγωισμός ανάμεσά μας. Είμαστε η μόνη όψη στο ίδιο νόμισμα. Κι αν είμαστε εμείς οι δύο καλά, εαυτέ μου, εάν με δέχεσαι για όσα είμαι και δεν είμαι, εάν με αγαπάς εμένα το φίλο σου με τα ελαττώματά μου, κι αν σ’ αγαπώ κι εγώ, τότε θα είμαστε καλύτερα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, αφού «για πάντα μαζί» – επιλογή γι’ αυτό όχι, αλλά επιλογή για το πώς, ναι.

Σίγουρα, Βίκυ, Νάνση, Δήμητρα, Ευαγγελία, Μανώλη, Άννα, Γιάννη, Λίνα, Σταυρούλα, Christine, Σοφία. Εγγυώμαι και υπογράφω. Μαζί θα πάμε στη χαρά, στο γάμο, στην προαγωγή, στη λύπη, στο χωρισμό, στην απόλυση, στη νέα ευκαιρία. Στο καλό και στο δύσκολο, μαζί, το μόνο σίγουρο. Στην αγωνία και στην ανακούφιση, στον πόνο και στη λύτρωση. Σ’ ακρογιαλιές δειλινά.

Σ’ ευχαριστώ για όλα, εαυτέ μου, που είμαστε, που γινόμαστε. Καλύτεροι. Ό,τι μου λες το κάνω. Κι ό,τι δεν με αφήνεις, όχι. Εσύ ο Αλαντίν και το πιστό σου τζίνι εγώ. Οι ευχές σου διαταγές μου. Πάνω, και πριν από όλα, αυτογνωσία κι αποδοχή, εσωτερική ηρεμία κι ευτυχία, όταν είμαι παρέα με «όποιον κατοικεί μέσα στο δέρμα μου». Μαίρη, Αλέξανδρε, Δέσποινα, Άρη, Αγγελική, Δημήτρη, Άγγελε, Ιωάννα, Ειρήνη. Εγώ. Εσύ. Εμείς.

Εαυτέ μου.

Let Your Mind Fly

Let Your Mind Fly

Happiness

Επειδή ποτέ δεν την κατακτά κανείς ολοκληρωτικά βρίσκεται και σε μια στιγμή διαρκείας:
Αρχίζει με τη σκέψη όπου είναι εκεί που ονειρεύεται
Τοποθετεί την παρουσία σ αυτά που συστηματικά οδηγούν προς την εκπλήρωση των ονείρων
Οριοθετεί την συμπεριφορά απέναντι σ εκείνους που εχει σημασία θετική κι ενισχυτική
Αφήνει Το μυαλό ελεύθερο να κάνει εκείνα που ξέρει, θέλει και μπορεί
Ολοκληρώνεται με την καρδιά που ναι δυνατή ν αντέχει καρδιοχτύπια και εκπλήξεις

Ευτυχία δίπλα στη θάλασσα
Ευτυχία τρώγοντας σπαγγέτι μπολωνέζ
Ευτυχία πίνοντας μαργαρίτες λαιμ πλάι στην πισίνα
Ευτυχία να διαβάζω παραμυθένιες ιστορίες
Ευτυχία να γράφω παραμυθένιες αλήθειες
Ευτυχία να σε ξεχνάω κάθε μέρα…

happiness

Το ποίημα της εβδομάδας 16/9

Αναμετρήσεις στο σκοτάδι…

dimart

Ένας επιλήσμων αριθμός

—Βάσκο Πόπα—
Μετάφραση: Σπύρος Τσακνιάς

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας αριθμός
Αγνός και στρογγυλός σαν τον ήλιο
Αλλά μόνος πάρα πολύ μόνος

Άρχισε να λογαριάζεται με τον εαυτό του

Διαιρούσε πολλαπλασίαζε τον εαυτό του
Αφαιρούσε πρόσθετε τον εαυτό του
Κι έμενε πάντα μόνος

Έπαψε να λογαριάζεται με τον εαυτό του
Και κλείστηκε στη στρογγυλή
Ηλιακή του αγνότητα

Απ’ έξω έμειναν τα πύρινα
Ίχνη των λογαριασμών του

Άρχισαν να κυνηγιούνται μεταξύ τους μέσα στο σκοτάδι
Να διαιρούνται όταν έπρεπε να πολλαπλασιαστούν
Να αφαιρούνται όταν έπρεπε να προστεθούν

Αυτά συμβαίνουν στο σκοτάδι

Και κανείς δε βρέθηκε να του πει
Να σταματήσει τα ίχνη
Και να τα σβήσει

* * *

Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο Facebook

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Θάλασσα

θάλασσα…..

dimart

—Η νέα ταινία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες—

«Στα νερά που τα παιδιά μας κολυμπούν, κάποια άλλα δεν τα καταφέρνουν. Σχεδόν 3.000 άνθρωποι χάθηκαν φέτος στα νερά της Μεσογείου, αναζητώντας ασφάλεια»: H νέα ταινία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες υπογραμμίζει την αντίφαση που ζήσαμε όλοι μας αυτό το καλοκαίρι. Από τη μια όμορφες στιγμές μιας μαμάς με το παιδί της στις θάλασσές μας και από την άλλη, στα ίδια ακριβώς νερά, ο αγώνας και η αγωνία μιας μητέρας και ενός παιδιού, που είχαν την ατυχία να γεννηθούν στη λάθος χώρα, τη λάθος στιγμή. Η πλοκή της ταινίας λειτουργεί σε συμβολικό επίπεδο, αντιπαραβάλλοντας ξέγνοιαστες οικογενειακές στιγμές από την μία και την προσπάθεια για επιβίωση από την άλλη.

Τη δράση συνοδεύει μια αναπάντεχη μουσική επιλογή, που σαν σκοπό έχει να υπογραμμίσει πως η ανεμελιά αυτού του καλοκαιριού στιγματίστηκε από μια ανείπωτη ανθρωπιστική κρίση.

Η Ύπατη Αρμοστεία…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 120 επιπλέον λέξεις

«Φίλοι των φίλων» στα μουσεία;

Οι κλειστές επιλογές είναι από τη φύση τους αναξιοκρατικές. Απομονώνουν τις χώρες, κάνουν τους ανθρώπους ευάλωτους ενισχύοντας την αυταπάτη τής, κάθε φύσεως, αδοκίμαστης και αδόκιμης κυριαρχίας.

dimart

GroupResponsibilities

—της Μαρίας Κατσουνάκη—

Τέλη Ιανουαρίου του 2015, ένα εκτεταμένο δημοσίευμα στους New York Times ενημέρωνε ότι είκοσι από τα κορυφαία μουσεία της Ιταλίας αναζητούν διευθυντή με διεθνή διαγωνισμό («Italy goes global in search for museum directors», ο τίτλος του ρεπορτάζ). «Είναι ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός», δήλωνε ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού Ντάριο Φραντσεσκίνι. «Τα ιταλικά μουσεία πρέπει να αποκτήσουν δυναμική». Συνέδεε μάλιστα την πρόθεσή του να «εκσυγχρονίσει» τα μουσεία της χώρας του ώστε να γίνουν πιο ελκυστικά στον επισκέπτη με την προσπάθεια του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι να «απαντήσει» στις προκλήσεις που ανακύπτουν από μια παρατεταμένη ύφεση. «Αλλάζοντας απλώς διευθυντή δεν θα υπάρχει κανένα αποτέλεσμα, αν δεν αλλάξει το κράτος, αν δεν αλλάξει η δομή των μουσείων», πρόσθετε στο ίδιο δημοσίευμα ο Αντόνιο Νάταλι, διευθυντής της εμβληματικής Πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία.

Νέος διευθυντής στα Ουφίτσι είναι πλέον ο Γερμανός Έικε Σμιτ. Η προκήρυξη του διεθνούς διαγωνισμού στην Ιταλία έγινε πράξη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 397 επιπλέον λέξεις

Το τελευταίο tweet του Όλιβερ Σακς

Θέλω και ελπίζω στο χρόνο που μου απομένει να εμβαθύνω της φιλίες μου, να αποχαιρετήσω όσους αγαπώ, να γράψω περισσότερο, να ταξιδέψω αν έχω τη δύναμη, να φτάσω σε νέα επίπεδα κατανόησης και αυτογνωσίας

dimart

Ο επιφανής νευρολόγος Όλιβερ Σακς (9 Ιουλίου 1933 – 30 Αυγούστου 2015), —καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, συνεργάτης του New Yorker, του The New York Review of Books και ιατρικών περιοδικών, ο συγγραφέας των best seller (δείτε εδώ τα βιβλία του που κυκλοφορούν στα ελληνικά) που έγινε διεθνώς γνωστός το 1973 χάρη στο βιβλίο του Awakenings (Ξυπνήματα) όπου περιέγραφε πώς κατάφερε να «ξυπνήσει» ασθενείς με «ληθαργική εγκεφαλίτιδα», ο επιστήμονας που είχε μελετήσει σε βάθος και είχε εξηγήσει στο ευρύ κοινό τις νευρολογικές διαταραχές συμβάλλοντας στην κοινωνική αποδοχή ζητημάτων-ταμπού—, τον περασμένο Φεβρουάριο διαπίστωσε ότι ο καρκίνος από τον οποίο έπασχε είχε εμφανίσει μεταστάσεις και δεν του απέμεναν παρά μόνο λίγοι μήνες ζωής. Και τότε έγραψε: «Θέλω και ελπίζω στο χρόνο που μου απομένει να εμβαθύνω της φιλίες μου, να αποχαιρετήσω όσους αγαπώ, να γράψω περισσότερο, να ταξιδέψω αν έχω τη δύναμη, να φτάσω σε νέα επίπεδα κατανόησης…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 120 επιπλέον λέξεις