ανάπτυξη

Στιγμιαίες σκέψεις ενός γλυκού πρωινού….


Κάποιες φορές ξυπνάς μέσα στα χαράματα, κάποιες άλλες απογεύματα, κάποιες καταμεσήμερο. Σημασία έχει ότι ξυπνάς κάποτε και νοιώθεις φρέσκος, ζωντανός, γεμάτος από ορμή να πραγματοποιήσεις όσα ονειρευόσουν όσο κοιμόσουν. Ορμή που βάζει ακόμη και τους χειρότερους εφιάλτες στη θέση τους. Όχι, μην μπερδεύεσαι η θέση τους δεν είναι το σεντούκι. Κανείς ελεύθερος δεν κουβαλάει σεντούκια! Η θέση τους είναι εκείνη  της αποσύνθεσης, μαζί με τις φοβίες!

Ξυπνάς κάποια στιγμή που η ψυχή σου βρίσκεται έτοιμη, ξεκόυραστη για νέες παραλίες, θεραπευμένη από τα τραύματα των άλλων αλλά και από τα δικά σου χτυπήματα….

Ξυπνάς κι αντιλαμβάνεσαι ότι η πιό πιστή και ανιδιοτελής αγάπη -αυτή που τόσο επιζητάς από τα άλλα όντα γύρω σου – είναι τελικά μόνο μέσα σου.

Κι αλοίμονο αν περάσεις την πύλη του Αχέρωντα και ακόμη δεν έχεις προλάβει να το αντιληφθείς…

Σίγουρα στο διάβα μας βρίσκονται πρόσωπα, πράγματα καταστάσεις που παίζουν το ρόλο του αφυπνιστή. Δεν είναι εύκολος ρόλος. Χωρίς να το καταλαβαίνουν γίνονται τυραννικοί, δεσποτικοί απέναντί  μας , αλλά είναι να τους λυπάσαι γιατί δεν υποδύονται ρόλο είναι ετσι ο εαυτός τους και εχουν εξασκηθεί με το να τυραννούν την ίδια τους της ύπαρξη…. Και συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είναι που εμφανίζονται ως οι πιο ευαίσθητοι αλλά και οι πιο απαιτητικοί, γιατί είναι αδύναμοι!!!!!

Στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης είναι στιγμές ευτυχίας. Στιγμές σιωπής που η σκέψη ταξιδεύει και η καρδιά αναπαύεται ειναι στιγμές ευτυχίας. Τότε νιώθεις δύναμη! Ας μάθουμε να τις αναγνωρίζουμε!! Νιώθεις διπλή την ευτυχία…

Freedom 

Freedom 

Many definitions in the dictionary

Hundreds of interpretations depending culture and mindsets

Thousands of actions depending framework, limitations, goals and aspirations

The choice is always ours!

Beware every choice has a price that we have to pay, sooner or later!

That’s invaluable to some – the few

That’s unbearable to some – the most

The choice is always ours,

Beware of those who might wish to fool you:

There is no need to go to Mongholia to feel free….

 

Σταγόνες Ζωής

Είμαι ζωντανός σημαίνει αναπνέω. Νοιώθω ζωντανός όμως δεν σημαίνει απλά αναπνέω…

Αναπνέω κι όταν κοιμάμαι και ονειρεύομαι και αγκαλιάζω

και σκιρτώ από τον ψίθυρο που κάνει η καρδιά σου

Αναπνέω κι όταν περπατάω και τρέχω και κολυμπώ

και λαχανιάζω από προσμονή, ανυπομονησία ή πανικό

Αναπνέω κι όταν σκέπτομαι και γράφω και αναπολώ και ρεμβάζω

και γεμίζω τις αράδες και τις σιωπές με νότες και φθόγγους

Αναπνέω και θλιμένος και απογοητευμένος και αδειανός και γεμάτος

και  αναχωρώ με τα πλοία και τα τραίνα για το ταξείδι

Αναπνέω και κατηγορούμενος και απολογούμενος και θυμωμένος

και μαθαίνω να συγχωρώ και να ξεχνώ κι ας ξανακυλώ

Αναπνέω κι όταν γεννώ κι όταν πονώ κι όταν κρύβομαι τρομαγμένος

και προσμένω τα καινούργια και τα μελλούμενα και τις επαναλείψεις

και προσπαθώ να φανερωθώ και να ανακαλύψω…

Μικρές σε διάρκεια στιγμές με Μεγάλο συναίσθημα μας κάνουν να νοιώθουμε Ζωντανοί κι όχι απλά να είμαστε…

DSC_0214

 

 

 

 

 

 

 

Πίστη & Εμπιστοσύνη: Παράγοντας Ευημερίας

Απόσπασμα από το HR Debate του 2012Η αβεβαιότητα ήρθε για να μείνει. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο! Οι καιροί της βεβαιότητας πέρασαν μαζί με την ευμάρεια. Το πρωτοείπαμε 3 χρόνια πριν και πέρασε επιδερμικά. Ίσως επειδή δεν θέλαμε να το αντιμετωπίσουμε. Δεν το ακούω, άρα δεν υπάρχει!
Η αβεβαιότητα προκαλεί φόβο, γιατί φοβάμαι ότι δεν γνωρίζω.
Είναι αποδεδειγμένο από τους γενετιστές ότι οι άνθρωποι έχουν την προδιάθεση να εμπιστεύονται – είναι μηχανισμός επιβίωσης , ο οποίος παράλληλα μας κάνει και ευάλωτους αν δεν έχουμε καταφέρει να έχουμε μία ισορροπία ανάμεσα στο πόσο εύκολα εμπιστευόμαστε, ποιους και γιατί, κλπ.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία 25-30 χρόνια εμπιστευτήκαμε το χρήμα ως ισοδύναμο της δύναμης, της επιτυχίας, της επιρροής, της ευτυχίας, πιστέψαμε οτι το χρήμα είναι ο πανδαμάτωρ όλων.
Και ξαφνικά τώρα που το χάσαμε και καθημερινά έχουμε όλο και λιγότερα δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε ποιοι είμαστε γιατί αφού έχουμε όλο και λιγότερα μήπως τείνουμε να εξαφανιστούμε; Κι αφού πολλοί από μας δεν κάνουμε κάτι και τίποτε σημαντικό ή τίποτα εντελώς (είμαι χωρίς δουλειά κατάντησε να είναι ισοδύναμο του δεν κάνω τίποτε). Ποιοι είμαστε; Ένα κάτι ή ένα τίποτα;
Και πού καταφεύγουμε;
Στα αντικαταθλιπτικά, γιατί και η κατάθλιψη έγινε τόσο διαδεδομένη όσο και ο πονοκέφαλος. Λες κι ο πονοκέφαλος είναι κι αυτός ανώδυνος και χωρίς γενεσιουργά αίτια.
Και βέβαια αφού όλο και περισσότεροι νιώθουν έτσι δεν νιώθω κι εγώ περίεργα. Αντίθετα, νιώθω κομμάτι του συνόλου (η αίσθηση του ανήκειν παντού…)
Ε!, λοιπόν η στιγμή της αλήθειας έχει φτάσει και απαιτεί την προσοχή μας, απαιτεί τη συμμετοχή μας, απαιτεί τη δύναμή μας!
Το αντίδοτο στην κρίση είναι η Εμπιστοσύνη κι όχι απλώς η Πίστη.
Η πίστη από μόνη της δεν φτάνει είναι για να ξαποσταίνεις όταν έχεις παρακουραστεί και αποθαρρυνθεί, όταν ξέρεις πιά ότι η Αθηνά, ο Μωάμεθ, ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο προϊστάμενος, ο σύντροφος κλπ δεν πρόκειται να κάνει κάτι για να σε σώσει.
Η «χειρ» όμως η δική σου είναι αυτή που θα σε βοηθήσει πραγματικά μαζί με την Αθηνά και αυτή βρίσκεται στο πρώτο επίπεδο της Εμπιστοσύνης και ένα παράδειγμα είναι η Εμπιστοσύνη στον Εαυτό μου.
1. Συναίσθημα
Θυμάμαι τα εμπόδια που ξεπέρασα και τις νίκες που κατέκτησα. Αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω και να θέσω ψηλότερα την μπάρα. Θα μου πείτε εγώ τώρα έκανα απολύσεις, πώς να νιώθω δυνατός; Ο Jack Welch έχει να πει ότι δεν θα ‘πρεπε να είσαι manager αν δεν μπορείς να απολύσεις, αλλά επίσης δεν θα ‘πρεπε να είσαι manager αν οι απολύσεις δεν σ’ ενοχλούσαν! Γιατί οι απολύσεις είναι δύσκολες κι εμπλέκουν το συναίσθημα. Οι καλοί μάνατζερ νιώθουν άσχημα με τις απολύσεις. Οι εξαιρετικοί μάνατζερ είναι ειλικρινείς σχετικά με το πώς τους επηρέασαν συναισθηματικά οι απολύσεις και φροντίζουν τους εαυτούς τους! (ακόμα και στο αεροπλάνο η οδηγία για τις μάσκες είναι ότι πρώτα φροντίζεις για τη δική σου μάσκα και μετά βοηθάς το παιδί σου και τους άλλους). Για να είμαστε δυνατοί να βοηθήσουμε την ομάδα μας δεν μπορούμε μόνο να θρηνούμε και ν’ αρνούμαστε ν’ αποδεχτούμε το γεγονός ή να παραμένουμε εγκλωβισμένοι στις ενοχές ή στη λύπη.
Η απόλυση είναι μία απώλεια. Και θα πρέπει να την αποδεχτούμε πρώτα εμείς οι ίδιοι.
Το να βλέπω/ να εστιάζω στις επιτυχίες μου ανεβάζει το ηθικό, γεγονός το οποίο είναι μεταδοτικό και η αισιοδοξία μαζί με την θετική ενέργεια βοηθούν αφ’ ενός στην υψηλότερη στόχευση αλλά και στην προσδοκία ότι αυτοί οι στόχοι θα επιτευχθούν. Έτσι είναι ευκολότερο να βρεθεί η ενέργεια για να προσπαθήσεις περισσότερο και να πιστέψεις ότι η σκληρή δουλειά θ’ ανταμειφτεί. Κι αυτές είναι οι συμπεριφορές που όταν επιδεικνύονται συστηματικά από τους περισσότερους μέσα σ’ έναν οργανισμό ή μιά κοινωνία ενισχύουν τις υψηλές επιδόσεις.
2. Συμπεριφορά
Δεύτερο επίπεδο εμπιστοσύνης είναι η Εμπιστοσύνη στον Άλλον (και αφορά τις θετικές, ομαδικές, υποστηρικτικές συμπεριφορές). Η επιτυχία κάνει τον κόσμο πιο προσηλωμένο στους στόχους του αλλά και πιο αφοσιωμένο στην ομάδα. Συμπαθεί ο ένας τον άλλο περισσότερο, θέλουν να περνούν περισσότερο χρόνο μεταξύ τους, γίνονται πιο γενναιόδωροι κι έτσι εξασκούνται, προετοιμάζονται, αλληλοβοηθούνται προκειμένου να νικήσουν.
Η εμπιστοσύνη στον άλλον χτίζει τον αλληλοσεβασμό, ο οποίος με τη σειρά του κάνει τον κόσμο να θέλει ν’ αναλάβει υπευθυνότητες και να παραδεχτεί τα λάθη του διότι έτσι κι αλλιώς νιώθουν ασφαλείς και όχι ευάλωτοι και επαπειλούμενοι. Αυτού του είδους συμπεριφορές βοηθούν αν όχι στην πρόληψη των προβλημάτων, τουλάχιστον στην έγκαιρη αναγνώρισή τους (και άρα αντιμετώπισή τους), διότι ο κόσμος μοιράζεται την πληροφορία, αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεων του, οι περισσότεροι στοχεύουν προς τον ίδιο στόχο και άρα βρίσκουν λύσεις.
3. Οργανωτικό
Εμπιστοσύνη στο σύστημα είναι το 3ο επίπεδο εμπιστοσύνης και αφορά τις οργανωτικές δομές και τρόπο λειτουργίας ώστε να ενισχύονται οι 3 βασικές συμπεριφορές: Λογοδοσία (accountability), Συνεργασία, Καινοτομία στάσεις και συμπεριφορές που χρειάζεται η εμπιστοσύνη για να καλλιεργηθεί και να εδραιωθεί.
4. Περιβάλλον
Τέταρτο επίπεδο: η εξωτερική εμπιστοσύνη.
Το Πλαίσιο που θα μας παρέχει τους πόρους που χρειαζόμαστε.
Όταν κερδίζει κάποιος προσελκύει υποστηρικτές, πιστούς πελάτες, ενθουσιώδεις οπαδούς, ταλαντούχους υποψηφίους, την προσοχή των Μ.Μ.Ε., την υποστήριξη αυτών που αποφασίζουν και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, κλπ κλπ.
Έτσι ακόμη κι αν τα μεμονωμένα ταλέντα φύγουν ή καλύτερα πηγαινοέρχονται υπάρχει η παράδοση, η πεποίθηση της νίκης ριζωμένη στην κουλτούρα, η οποία και υποστηρίζεται από τα ισχυρά εξωτερικά δίκτυα.
• Προσεύχομαι να νικήσω
• Ελπίζω να νικήσω
• Ξέρω ότι μπορώ να νικήσω
• Περιμένω / Προσδοκώ να νικήσω.
Οι υψηλές προσδοκίες απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους είναι που μας ωθούν να φτάσουμε τα ψηλότερα επίπεδα επιδόσεων.
Ποιες είναι όμως οι συμπεριφορές που Υποστηρίζουν την Εμπιστοσύνη;
1. Λογοδοσία (ανάληψη της Ευθύνης που μου ανήκει καθώς και της αντίληψης ότι οφείλω να δώσω λόγο για το αποτέλεσμα)
• Αντιμετωπίζω τα γεγονότα και μάχομαι υπέρ του να είναι ο καθένας υπεύθυνος για τις πράξεις του
• Μοιράζομαι την πληροφορία επειδή το θεωρώ χρήσιμο για το κοινό καλό
• Δεν έχω τίποτα να κρύψω γιατί δεν φοβάμαι την τιμωρία
• Αναζητώ ανατροφοδότηση (feedback) γιατί επιδιώκω τη βελτίωση του εαυτού μου (δεν το θεωρώ κριτική)
• Νιώθω αφοσιωμένος, γιατί βρίσκω νόημα σ’αυτό που κάνω

• Επικοινωνώ συχνότερα και συμμετέχω σε αποφάσεις ποιοτικότερες κι όχι τυπικές κι ανούσιες
• Βάζω υψηλότερους στόχους και σέβομαι τους άλλους για την επίτευξη υψηλών στόχων
• Αποφεύγω τις δικαιολογίες και ψάχνομαι από μόνος μου πριν ρίξω το φταίξιμο στους άλλους

2. Συνεργασία
Η συνεργασία είναι το θεμέλιο για κάθε μεγάλη επίδοση. Περιγράφει ένα περιβάλλον που βασιλεύει η εμπιστοσύνη, όπου όλα τα μέλη της ομάδας δουλεύουν από κοινού ώστε ν’ αντιμετωπίσουν όλες τις πλευρές του προβλήματος και να βρουν την καλύτερη λύση.
Παρ’ όλα αυτά δεν είναι η φυσική τάση των ομάδων! Όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να δουλέψουν μαζί ενστικτωδώς (χωρίς να το σκεφτούν) έχουμε τον προϊστάμενο να νιώθει προσωπική ευθύνη για την επιτυχία και την ευτυχία της ομάδας και τα μέλη της ομάδας αποσυνδεμένα από το αποτέλεσμα αφού νοιώθουν ότι δεν μπορούν να το ελέγξουν!
Οι ομάδες αν αφεθούν στην τύχη τους δεν εμπιστεύονται κανέναν και το ρίχνουν στη μάχη ιδιαίτερα μετά από απολύσεις τα μαχαίρια όπως και τα βιογραφικά είναι στην πρώτη γραμμή.
Γι’ αυτό και η δουλειά του καλού manager είναι ν’ αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και να δημιουργήσει ομάδες όπου ο κόσμος θα νοιάζεται να δουλεύει μαζί.
• Θέλω να δουλεύω μαζί
• Έχω ισχυρούς δεσμούς με την ομάδα
• Αρέσω και μου αρέσουν τα άλλα μέλη
• Σχετίζομαι διότι γνωρίζω τους συναδέλφους σε πολλά επίπεδα
• Θέλω να βοηθήσω τους άλλους και δίνω την ευκαιρία να διαπρέψουν
• Έχουν την αίσθηση του ανήκειν κι έτσι γίνονται πιο πρόθυμοι να καθοδηγήσουν από άλλους.
Πρωτοβουλία;
• Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι αυτό που κάνουν μετράει – είναι σημαντικό!
• Θυμούνται βέβαια ότι η πρωτοβουλία δεν δίνεται αλλά παίρνεται!
• Αισθάνομαι ότι μπορώ να κάνω τη διαφορά στο αποτέλεσμα, κατά συνέπεια λέω τις ιδέες μου, κάνω τις προτάσεις μου.
• Οι προσδοκίες για επιτυχία παράγουν ενέργεια αρκετή για την έξτρα προσπάθεια, για τη διατήρηση της ενέργειας και υπό πίεση.
• Η πρωτοβουλία έχει ως αποτέλεσμα τις βελτιώσεις και άρα την καινοτομία, δεδομένου ότι η καινοτομία που αναμένουμε αφορά κυρίως τις διαδικασίες και πολύ λιγότερο την ανακάλυψη ενός νέου πλανήτη…

Meaning vs Amusement

Finding meaning can prove more important than finding amusement.

Companies try to engage their employees and they forget that if  «they love their people they should get them Free«. James Krohe Jr believes  that  «winning back disengaged employees will require changing the nature of work itself» and he is not wrong at all.

Yet, we still see companies which advertise the amusements they provided to their employees and never talk about their development plans.  It is like parents who are proud about the gifts they offer to their kids in exchange of quality time.

Management is a great way to get compliance but not commitment from employees; employees are committed to Facebook or Twitter,etc and empowered by Internet to become entrepreneurs of their own amusement, but not engaged to the company who pays them… Rewards just narrow our focus but do they enhance solutions, do they foster innovation?

Ευχετήριες Σκέψεις για την καινούργια δεκαετία

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή (δηλαδή μετά τις 25 Δεκεμβρίου και πριν τις 31) κάνω αποτίμηση της χρονιάς που εκπνέει και παίρνω αποφάσεις για το μέλλον. Οι αποφάσεις βέβαια αυτές δεν έχουν να κάνουν με συγκεκριμένα πλάνα ούτε με στόχους υλικούς, που πολλοί θα πίστευαν ή θα περίμεναν από εμένα, μιά γερογιάπισσα  (οξύμωρον το σχήμα, σκληρότατος ο χαρακτηρισμός ιδιαιτέρως όταν προέρχεται από άνθρωπο του οποίου υπολογίζεις τη γνώμη).  Οι αποφάσεις μου όμως έχουν να κάνουν με άλλα κομμάτια πιο σημαντικά, αυτά του εαυτού μου.

Γαλάζιο, πορτοκαλί, μαύρο όλα σε εξαιρετικές αναλογίες

Μιά τέτοια στιγμή είναι και η τωρινή: Μπροστά στη φωτιά  – παρόλο που η θερμοκρασία δεν το επιβάλλει απλώς η συνήθεια (Χριστούγεννα = κρύο → τζάκι). Ισως και να μην είναι η συνήθεια αλλά η ανάγκη η δική μου να βρίσκομαι κοντά στη φύση, κι όταν αυτό δεν είναι εφικτό τότε φέρνω τα στοιχεία της κοντά σε μένα… Αν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό τότε ας πάει εκείνο να τον βρεί…

Δέκα χρόνια πριν την ίδια εποχή όχι δεν είχα προγραμματίσει τίποτε από αυτά που  έζησα την 10ετία που μόλις τελειώνει (1999-2009)  αλλά ούτε καν τα είχα φανταστεί και πολύ λιγότερο τα είχα επιθυμήσει.  Η ζωή δεν σε ρωτάει όμως!  Αυτό δεν σημαίνει ότι  δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα. Αυτό που είναι να συμβεί θα συμβεί.  Ωστόσο τη  διαφορά την κάνουμε εμείς όσον αφορά την ένταση των συναισθημάτων που θα βιώσουμε  όπως επίσης και με τον τρόπο που θα επιλέξουμε να τα εκφράσουμε. Το τι μάθημα θα πάρουμε από το γεγονός  που συνέβη θα καθορίσει κατά την άποψή μου και τη συχνότητα επανάλειψης του γεγονότος. 

«Η ευτυχία, άλλωστε,  δεν είναι ένας σταθμός που φτάνεις αλλά ο τρόπος που ταξιδεύεις» διάβασα κάπου και για μία ακόμη φορά θυμήθηκα ότι όσους στόχους κι αν έβαζα μικρότερη κι όσους στόχους κι αν πετύχαινα το στόμα μου είχε πάντα στυφή γεύση όταν δεν μπορούσα να θυμηθώ στιγμές πραγματικής αγάπης, όπως στιγμές κατανόησης, συγχώριας, συμπόνιας, καρτερικότητας, στοργής…..

Μετά από μιά δεκαετία κατά την οποία άλλαξαν πολλές σταθερές στη ζωή μου είμαι πιό έτοιμη από ποτέ – ίσως το επιθυμώ διακαώς- να αλλάξω κι άλλα πολλά…. Να ξεκινήσω καινούργια, να αλλάξω παλαιότερα, να γυρίσω αλλού σελίδα κι αλλού πίσω, κι όμως να προχωρήσω μπροστά.

Το 2010 είναι μιά χρονιά που θα  δώσει σε όλους μας την ευκαιρία να βάλουμε τα θεμέλια για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.  Και το εννοώ «σε όλους μας» γιατί  ΟΛΟΙ  θα είμαστε παρόντες – άρα ικανοί να δράσουμε και να επιρρεάσουμε με τη δράση μας. Εύχομαι να είναι μιά χρονιά κατά την οποία θα βρούμε το νόημα που θα φέρει την  ισορροπία στις ζωές τις δικές μας και των ανθρώπων γύρω μας κι έτσι τα υπόλοιπα θα κυλήσουν όμορφα κι ανθρώπινα με την κλασσική έννοια του όρου.Κίτρινη πεταλούδα σε άσπρο λουλούδι

Στην καινούργια δεκαετία και στα καινούργια πράγματα τυχεροί αυτοί που θα παίξουν ρόλο, ας είναι και οι καταλληλότεροι για τέτοιους ρόλους.

Κάποιος μου ευχήθηκε να έχουμε υγεία και αντοχές για να παλέψουμε και να αντεπεξέλθουμε στις καινούργιες προκλήσεις.   Αλλά για να πετύχεις και κάτι χρειάζεσαι και θάρρος, χρειάζεσαι κι αισιοδοξία κι όχι απλώς αντοχές….

Ο έξυπνος διακρίνεται από τον ηλίθιο κατά το ότι μαθαίνει από τα λάθη του – διδάσκεται από αυτά – ο ηλίθιος απλώς τα επαναλαμβάνει…κατά τον Αϊνστάιν αυτό λέγεται θεωρία του παραλόγου (=προσπαθώ να πετύχω κάτι διαφορετικό ακολουθώντας πάντα την ίδια τακτική και πρακτική).

στη ζωή πρέπει να έχεις ένστικτο αλλά και να το εμπιστεύεσαι...

Καλή Χρονιά μας και λιγότερες αμπελοφιλοσοφίες!

Olympic Air

Ταξίδευα τις προάλλες από Βρυξέλλες προς Αθήνα με το καινούργιο πρόσωπο της Ολυμπιακής.

Ηταν η δεύτερη φορά που την χρησιμοποιούσα από την ημέρα που έγινε κομμάτι της MIG.

Η πρώτη ήταν εσωτερική πτήση όπου το προσωπικό ήταν από την πρώην Ανατολική Ευρώπη χωρίς να γνωρίζει καν Ελληνικά,  οπότε η αίσθηση ήταν πολύ άσχημη.

Η δεύτερη (αυτή από τις Βρυξέλλες) ήταν εξαιρετική διότι το προσωπικό ήταν όλοι Ελληνες (βλέπεις το αυτονόητο πολλές φορές εκπλήσσει όταν δεν είναι δεδομένο), παρ’ολο το νεαρό της ηλικίας ήταν πολύ καλά εκπαιδευμένο και φιλικότατο.  Οσο δε για φιλοξενία σε ποτά και φαγητά ήταν υπερβολικοί πιστεύω (επί τρεις ώρες που διήρκεσε η πτήση τρώγαμε και πίναμε).

Μπράβο λοιπόν για την ώρα και εύχομαι το Ελληνικό Δημόσιο να πληρώνει την καινούργια Ολυμπιακή στην ώρα της γιά όλους αυτούς τους δημόσιους υπαλλήλους με τους οποίους ήταν γεμάτη η πτήση.

Ερωτήσεις του τύπου  «ήταν όλοι απαραίτητο να ταξιδέψουν στις Βρυξέλλες;  Ηταν όλοι για δουλειά ή συνοδεύονταν από φίλους και άλλους ημέτερους;  μια μερίδα από παλιά ξυνά σταφύλια δυστυχώς που μου χαλάει την καλή εικόνα της καινούργιας Ολυμπιακής.

STAGE, ΕΥΕΛΙΚΤΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΣΥΓΧΥΣΗ…

Τους τελευταίους μήνες έχει ενταθεί η συζήτηση γύρω από την ευελιξία και την ασφάλεια στην αγορά εργασίας. Αξιόλογες πρακτικές  που έχουν επί χρόνια χρησιμοποιηθεί σωστά και φυσικά έχουν αποδώσει τα μέγιστα για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές στην Ελλάδα αντιγράφηκαν κάκιστα όσο κι αν υπάρχουν νόμοι που ρυθμίζουν τους όρους.

Βέβαια στην Ελλάδα ποτέ δεν έλλειψαν οι νόμοι. Η τήρηση τους υστερούσε, είτε λόγω ελειπών μηχανισμών είτε λόγω του φαινομένου που λέγεται σύγχρονη ελληνική κουλτούρα (η οποία εν πολλοίς συντηρήθηκε τα τελευταία 30-35 χρόνια για μικροκομματικες πολιτικές και βραχυπρόθεσμα κέρδη) και η οποία στην πράξη δεν είναι τίποτε άλλο από παραβίαση των νόμων με σκοπό τον εύκολο πλουτισμό.

Η μαθητεία ή πρακτική εξάσκηση ή πρακτική άσκηση είναι ένα  από τα στάδια μετά την εκπαίδευση που δίνει την ευκαιρία στους αποφοίτους  (διαφόρων βαθμίδων εκπαίδευσης) να έρθουν σε επαφή με την αγορά εργασίας και εργαζόμενοι να εκπαιδευτούν και να αποκτήσουν εμπειρία.

Οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης το χρησιμοποιούν εδώ και πολλές δεκαετίες στην αγορά εργασίας, ξεκινώντας από τη Γαλλία (μάλιστα ο δικηγόρος που έκανε την πρακτική του πρωτο-ονομάστηκε stagiaire από το 1823).

Η Ευρωπαϊκή Ενωση  παρείχε κονδύλια προς την Ελλάδα για το σκοπό αυτό τουλάχιστον από τη δεκαετία του 90 (που τα είχα χρησιμοποιήσει και εγώ στον ιδιωτικό τομέα).

Πρόσφατα αποδείξαμε ότι δεν κάνουμε μόνο δημιουργική λογιστική αλλά και εργασιακές σχέσεις! και με πρωτοπόρο το Δημόσιο την πρακτική άσκηση την μετατρέψαμε σε προθάλαμο για μιά «θεσούλα στο Δημόσιο» για να έχει ο δόλιος ο εργαζόμενος ασφάλεια!!

Πολύ θα ήθελα να μάθω:

1. ποιός εκπαίδευε αυτούς τους μαθητευόμενους τόσα χρόνια (γιατί μαθητεία χωρίς υπεύθυνο δεν νοείται) και βέβαια με ποιό σύστημα τους εκπαίδευε (on the job training από μόνο του δεν λέει τίποτα)

2. πώς αξιολογούνταν (αν αξιολογούνταν)

3. ποιά ακριβώς εμπειρία απέκτησαν

4. γιατί παρέμεναν μαθητευόμενοι επί τόσα χρόνια,

5. ποιός τους επέλεξε 

6. πώς τους επέλεξε

και πολλά άλλα ερωτήματα, καθώς επίσης πώς είναι δυνατόν να νιώθει κάποιος ασφαλής όταν τόσα χρόνια ο εργοδότης του του έχει φερθεί έτσι και γιατί αυτές τις συμπεριφορές θα τις ξεχάσει και θα νιώσει ασφάλεια μόλις μονιμοποιηθεί. ΄

Ξέρω πολύ καλά πως δεν μιλάμε ποτέ για το 100% . Αλλά ξέρω επίσης πως μιλάμε για  το 80% ,  και αυτό είναι ένα τεράστιο ποσοστό.

Τώρα, ένα άλλο θέμα:

Γιατί επιμένουμε να μπλέκουμε την Προσωρινή Απασχόληση με τους εργολάβους κυρίως των καθαριστριών (βλέπε ιστορία Κούνεβα) αλλά και άλλων εργαζομένων με όχι και τόσο ξεκάθαρο πλαίσιο εργασίας που κυρίως στον Δημόσιο Τομέα παρέχουν τις υπηρεσίες τους.

Οι εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης έχουν πάρει συγκεκριμένη άδεια από το Υπουργείο Απασχόλησης μετά από πολύ ενδελεχείς και συστηματικούς ελέγχους και είναι οι μόνες εταιρείες που έχουν καταθέσει τραπεζικές εγγυήσεις  μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ η κάθε μία στο Κράτος τόσο για την ικανότητα ασφαλιστικών εισφορών όσο και των αποδοχών των εργαζομένων.

Ποιός άλλος εργοδότης έχει καταβάλει τέτοιες εγγυήσεις; Και δεν ρωτώ μόνο για τους εργολάβους.

Ο εργασιακός μεσαίωνας που έχει γίνει καραμέλα ισχύει, αλλά δυστυχώς όχι εκεί που λένε.

Ισχύει στο ότι μπορούμε να κατηγορούμε αυτούς που φαίνονται και να αφήνουμε τους μεροκαματιάρηδες να κάνουν ο,τι θέλουν.

Ισχύει στο οτι το ίδιο το Κράτος δίνει το κακό παράδειγμα.

Ισχύει στο ότι εμείς οι ίδιοι αντί να φροντίζουμε να είμαστε περιζήτητοι στην αγορά εργασίας δεν κατορθώνουμε να αποκτήσουμε συγκριτικό πλεονέκτημα και κρυβόμαστε πίσω από μόρια του πτυχίου ή της  όποιας μαθητείας στο Δημόσιο ή της όποιας σύμβασης……

Περιζήτητος είναι όποιος ξέρει τα δικαιώματά του αλλά παράλληλα προσφέρει και έργο ώστε ο οργανισμός στον οποίο ανήκει να πάει μπροστά!

Η συνέχεια των ιστοριών έπεται…

Σε αναζήτηση του νέου και των νέων

Πριν από κάμποσες εβδομάδες (στις 19 Μαρτίου 2009)  ο Βασίλειος Μαρκεζίνης μίλησε στο Megaron Plus για τα πιό ζωτικά θέματα της εποχής μας, δηλ. Τι συμβαίνει στις μέρες μας όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα σε Δύση και Ανατολή, Την Υποκρισία, τη Δυσπιστία , την Αδιαφορία (που μπορεί να εκφραστεί ως αδιαφορία ή παθητικότητα) και  Τις Απογοητεύσεις που μπορεί να νιώσει ένας νέος, κλπ, κλπ.

Ανάμεσα στα πολύ ενδιαφέροντα που ανέφερε μίλησε και για το δικαίωμα στο όνειρο και την ελπίδα. «Ενα λάθος μπορεί να διορθωθεί, μιά αρρώστια  μπορεί να θεραπευτεί. Αυτό όμως που δεν μπορεί να διορθωθεί, αλλ’αντιθέτως οδηγεί δίχως σταματημό στην παρακμή και την πλήρη κατάπτωση, είναι η απουσία της ελπίδας.»

Το ΒΗΜΑ είχε το δοκίμιο του ένθετο στην έκδοση της Κυριακής. Αξίζει να το αναζητήσετε.