ελλαδα

Η φύση απλοποιεί και καλεί

51-DSC_2737

Η απλότητα μας βοηθά να μπορούμε να απολαύσουμε τη φύση και να νιώσουμε ανανεωμένοι, να γεμίσουμε αισιοδοξία για το μέλλον, να τα βρούμε με τον εαυτό μας.

Η απλότητα αφαιρεί όλους τους παραμορφωτικούς φακούς που μας τραβούν την προσοχή αφαιρώντας το ουσιαστικό και το πρωτεύον. Η απλότητα εξυπηρετεί λοιπόν τη στόχευση. Κι όσο κι αν μιλάμε για εξειδίκευση στην αγορά εργασίας τόσο μας λείπει στην προσωπική μας ζωή.

Αλλά η στόχευση θέλει προσήλωση και η προσήλωση θέλει ξεκάθαρες επιλογές σ έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις και προσκλήσεις…

Η φύση δεν προσκαλεί ούτε με τυμπανοκρουσίες ούτε με φανφάρες. Απλά βρίσκεται εκεί για όλους. Αλλά την αναγνωρίζουν οι λίγοι.

Κοινότοπο και πολυφορεμένο «οι λίγοι και οι πολλοί». Εύκολο να χωρίζεις δύσκολο να ενώσεις. Σωστό και πραγματικό. Και συμβαίνει πάντα άρα και κλασσικό…

Ας αφεθούμε και ας απολαύσουμε τις αξίες που δεν αποτιμώνται με τα νομίσματα που έχουμε συνηθίσει. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να γευτεί όσα δεν αξιολογούνται με Michelin.

Advertisements

Καλοκαιρινη ραστώνη και σκεψεις για καιρούς με περισσότερο κρύο

ΚΑΛΟ ΝΕΡΟ.

image

Στην Ελλάδα, τον τόπο τον ευλογημένο, θεωρούμε δεδομένη την κάθε ομορφιά που μας περιβάλλει.  Αν βρεθείς και στην τυπική Πελοπόννησο δε θα δείς πάμπολλες προσπάθειες των ντόπιων να καταστρέψουν αυτό που παρέλαβαν από τους γονείς και παππούδες τους στο όνομα ενός κακώς εννοούμενου πολιτισμού και προσέλκυσης τουριστών.
Παραδειγμα η παραλία ονόματι ΚΑΛΟ ΝΕΡΟ.  Τόπος προστασίας της χελώνας καρετα-καρετα γιατι εκεί γεννάει τα αυγά της.  Ευτχώς φρκντίζει ο ΑΡΧΕΛΩΝ να μας προειδοποιήσει για να μην τις ποδοπατήσουμε.
Στο ίδιο μέρος όμως επιλέγουν και αυτοκινούμενα τροχόσπιτα να κάνουν free camping.  Πολιτεία άφαντη.  Προφανώς διακοπεύει ή εχει καταθλιψη λόγω μειωμένων μισθολογίων ή απλά δεν έχει προσωπικό που να επαρκεί για περιπολίες γι αυτό και δεν προτάθηκαν για την εφεδρεία και την κινητικότητα.

Μήπως μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο δραστικό για να ξυπνήσουμε ώστε αντί να πιέζουμε για τον ΦΠΑ της εστίασης να πιέσουμε να εφαρμόζονται οι νόμοι που ήδη υπάρχουν;  Γιατί σαφώς απαγορεύεται το free camping και σαφώς 10 με 12 αυτοκινούμενα εγκατεστημένα δεν αποτελούν ούτε πηγή εσόδων ούτε τίποτ καλό για το περιβάλλον.  Μη μου πείτσ ότι τα απόβλητά τους τα φυλάνε σε   δεξαμενες μέχρι να τις αδειάσουν στο κατάλληλο μέρος.

Καλοκαιρινη ραστώνη και σκεψεις για καιρούς με περισσότερο κρύο

ΚΑΛΟ ΝΕΡΟ.

image

Στην Ελλάδα, τον τόπο τον ευλογημένο, θεωρούμε δεδομένη την κάθε ομορφιά που μας περιβάλλει.  Αν βρεθείς και στην τυπική Πελοπόννησο δε θα δείς πάμπολλες προσπάθειες των ντόπιων να καταστρέψουν αυτό που παρέλαβαν από τους γονείς και παππούδες τους στο όνομα ενός κακώς εννοούμενου πολιτισμού και προσέλκυσης τουριστών.
Παραδειγμα η παραλία ονόματι ΚΑΛΟ ΝΕΡΟ.  Τόπος προστασίας της χελώνας καρετα-καρετα γιατι εκεί γεννάει τα αυγά της.  Ευτχώς φρκντίζει ο ΑΡΧΕΛΩΝ να μας προειδοποιήσει για να μην τις ποδοπατήσουμε.
Στο ίδιο μέρος όμως επιλέγουν και αυτοκινούμενα τροχόσπιτα να κάνουν free camping.  Πολιτεία άφαντη.  Προφανώς διακοπεύει ή εχει καταθλιψη λόγω μειωμένων μισθολογίων ή απλά δεν έχει προσωπικό που να επαρκεί για περιπολίες γι αυτό και δεν προτάθηκαν για την εφεδρεία και την κινητικότητα.

Μήπως μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο δραστικό για να ξυπνήσουμε ώστε αντί να πιέζουμε για τον ΦΠΑ της εστίασης να πιέσουμε να εφαρμόζονται οι νόμοι που ήδη υπάρχουν;  Γιατί σαφώς απαγορεύεται το free camping και σαφώς 10 με 12 αυτοκινούμενα εγκατεστημένα δεν αποτελούν ούτε πηγή εσόδων ούτε τίποτ καλό για το περιβάλλον.  Μη μου πείτσ ότι τα απόβλητά τους τα φυλάνε σε   δεξαμενες μέχρι να τις αδειάσουν στο κατάλληλο μέρος.

Νιώθω Πολίτης και Ψηφίζω ως Πολίτης

Αύριο, Κυριακή 6 Μαίου 2012, έχουμε τη δυνατότητα να ασκήσουμε ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα που διακρίνουν τους πολίτες των δημοκρατιών από εκείνους των δικτατοριών και των ολοκληρωτικών καθεστώτων: θα ψηφίσουμε.  Για το δικαίωμα της ψήφου έχει χυθεί όχι μόνο μελάνι αλλά και αίμα.  Ενα κράτος θεωρείται σύγχρονο και σωστό επειδή το σύνταγμά του επιτρέπει σε όλους τους πολίτες άνω των 18 ετών να εκλέγουν την πολιτική ηγεσία.  Στην Ελλάδα είμαστε υπερήφανοι ότι αυτό το δικαίωμα το έχουμε κατακτήσει από χρόνιια (και δεν πάω πίσω στην αρχαιότητα, γιατί μιλάω για τη σύγχρονη κοινωνία που έδωσε το δικαίωμα της ψήφου και στις γυναίκες).

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι το δικαίωμα αυτό΄είναι καθοριστικής σημασίας.

Τι συνέβη όμως κι έχασε τη σημασία του; Τι συνέβη και οι νέοι δεν θέλουν να ασχοληθούν με το ποιον θα ψηφίσουν και πολλοί δεν σκέπτονται καν να ψηφίσουν; Τι συνέβη και πολύς κόσμος θεωρεί την ψήφο του χαμένη;  Τι συνέβη και παρ’ολο που η Ελλάδα υπερηφανεύεται για τα δημοκρατικά ιδεώδη και για την κρίση του λαού της δεν μπορεί να εκλέξει κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση και μετά (οπωσδήποτε)  που να ολοκληρώσουν την 4ετή θητεία τους (δηλαδή καμμία κυβέρνηση δεν κρίνεται ικανή να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε΄); 

Κι αν όλη αυτή η απάθεια και απομάκρυνση από τα κοινά (για να μην πω ωχαδερφισμός) ήταν αποτέλεσμα των παχιών αγελάδων που σχεδόν όλοι μας βιώναμε τόσα χρόνια τώρα με την κρίση γιατί αρκούμαστε σαν κακομαθημένοι έφηβοι στο θυμό, στις φωνές  και στην παράθεση αυτών που δεν μας αρέσουν;

Πότε οι πολίτες ενός κράτους γίνονται ώριμοι; Πέρασαν πόλεμοι, πέρασαν προσφυγιές, πέρασαν ξενιτεμοί, πέρασαν δικτατορίες, πέρασαν κοροϊδίες, πέρασαν μαφίες και συμμορίες, πέρασαν καν και καν ο λαός αντί να συνετιστεί απλώς εξοργίζεται στα λόγια, επιτρέπει προβοκατόρικες ακρότητες αλλά δεν δρα ώριμα, δεν δρα σταθερά, δεν δρα με άποψη.

Μήπως δεν έχει άποψη; Μήπως δεν έχει όραμα; Μήπως είναι ακόμη ακινητοποιημένος από το φόβο του ισχύοντος κοινωνικού συμβολαίου που έχασε ή πάει να χάσει ή που κάποιοι επιτήδειοι ακόμη του τάζουν;

Το ρίκσο και η ευκαιρία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.  Αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα και οι καταστάσεις γύρω μας (πχ τα άνεργα παδιά μας να μην περιθωριοποιηθούν) πρέπει εμείς να αλλάξουμε πρώτοι.  Κι αυτό θα πρέπει να φανεί με την αυριανή μας ψήφο σε κόμματα και ανθρώπους που τολμούν να είναι διαφορετικοί και παράλληλα αξιοπρεπείς, έχουν αποδείξει ότι κερδίζουν τα προς το ζειν έντιμα, δεν κρύβουν ότι κι αν βγουν από την ψήφο μας την μεθεπομένη ΔΕΝ θα μας κάνουν τα χατήρια, γιατί θέλουν να είναι πολιτικοί σε μιά χώρα πολιτών και όχι πελατών.  Παρ’ολο που το Σύνταγμά μας είναι φτιαγμένο για να βοηθάει την παλιά φρουρά ας μη φοβηθούμε οτι η ψήφος μας θα πάει χαμένη επιλέγοντας διαφορετικά. Ας ψηφίσουμε υπεύθυνα από καρδιάς, γιατί αλλιώς σίγουρα θα πάει χαμένη και η συνείδησή μας πάλι θα μας ενοχλεί και μάλιστα περισσότερο από την άδεια τσέπη μας.

 

Γνωστή παραγνωρισμένη ή παραγκωνισμένη Ελλάδα

Παρακολουθώ με την άκρη του ματιού μου τις κουβέντες στην τηλεόραση.  Από τη μιά οι οικονομικές εξηγήσεις των διαφόρων ειδικών, που μόνο κατάθλιψη μου προκαλούν γιατί κανείς δεν προφέρει καμμία πρακτική πρόταση: στην Ελλάδα δεν είναι τυχαίο που όλοι μας θέλουμε νάμαστε πρόεδροι  κι αρχηγοί (γι αυτό κι έχουμε τόσα σωματεία και πολιτικά κόμματα) !  Όλοι μιλάμε αφ’ υψηλού και τάζουμε ή  κριτικάρουμε τους άλλους, αλλά δεν βοηθάμε στ’αλήθεια κανέναν έτσι ή μάλλον βοηθάμε το σάπιο διαχρονικό κατεστημένο και τα κακώς κείμενα κεκτημένα να γίνουν η ταφόπλακά μας.

Μας έπιασε μια ανάγκη να δηλώσουμε την περηφάνεια μας που είμαστε Έλληνες.  Μας έπιασε μια ανάγκη να δείξουμε τις ομορφιές του τόπου μας.  Ωραία, αλλά πολύ γρήγορα – που γρηγορότερα από το ΤΩΡΑ  δεν γίνεται – πρέπει αυτές τις δηλώσεις να τις κάνουμε πράξεις, και μιλάω για ατομικές πράξεις γιατί από την πολιτεία θα γεράσω πραγματικά κι ίσως να μην δω την «αλλαγή» που όλοι ευαγγελίζονται αλλά ουδείς έχει το χάρισμα (μας αρέσει δεν μας αρέσει) ενός ηγέτη που να εμπνεύσει και να οδηγήσει τη χώρα στην επιτυχία.  Οι σημερινοί πολιτικοί ή πολιτευόμενοι εν ονόματι της συλλογικότητας (που σαφώς είναι η αρετή που ξεχωρίζει στο σύγχρονο περιβάλλον τον επιτυχημένο ηγέτη, αλλά αφού έχει χρησθεί ως ηγέτης) δεν βγαίνουν μπροστά με θάρρος και πράξεις, αλλά φτιάχνουν συνεργασίες και συμμαχίες.  Επαναλαμβάνω καλές οι συνεργασίες αλλά ως όχημα προς επίτευξιν του οράματος κι όχι ως αυτοσκοπός για παλαμάκια!   Θα μου πείτε περιμένεις το Μεσσία; Προσωπικά όχι! Κουνάω τη χείρα γιατί η Αθηνά είναι βέβαιον ότι μας έχει βοηθήσει προ αιώνων δίνοντάς μας το πλεονέκτημα να μένουμε σ’αυτο το προνομιούχο οικόπεδο.  

Τώρα επανέρχομαι στο τι μπορούμε να κάνουμε ως άτομα. Τα έχουμε ξαναπεί αλλά προφανώς μας είναι ελκυστικότερα (τα καλοπακεταρισμένα 3 στην τιμή των 2 καλούδια) ή φθηνότερα (πχ τα ιταλικά κοτόπουλα έχουν το 1/3 της τιμής του κόκκορα ελευθέρας βοσκής της Πίνδου)  Να αγοράζουμε μόνο Ελληνικά προϊόντα, Εκδρομές τα σχολεία και οι οικογένειες να πηγαίνουν μόνο σε Ελληνικά μέρη.    Βέβαια είναι πολλοί εκείνοι που λένε να προτιμάμε τον έμπορο της γειτονιάς από το πολυεθνικό μεγαλοκατάστημα κι ας πουλάει ακριβότερα.  Εδώ δεν μπορώ να συμφωνήσω γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι βοηθάμε στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας όταν καλούμε τους εργαζόμενους να γίνουν πιό παραγωγικοί κι όχι τους ελεύθερους επαγγελματίες.   Ενα μάθημα που πρέπει  όλοι να μάθουμε είναι ότι για κάθε ευρώ που μας αμοίβουν ή που ζητάμε πρέπει να δίνουμε πίσω υπηρεσία ή προϊόν ίσης αξίας!  Είχαμε συνηθίσει να ανταλλάσουμε υπηρεσίες (ως πεί το πλείστον) μεταξύ μας ανεβάζοντας τις τιμές τους προκειμένου να καλύψουμε τις ολοένα αυξανόμενες καταναλωτικές μας ανάγκες (more is never enough) γιατί με αυτόν τον τρόπο μεγάλωνε η αυτο-εκτίμησή μας έναντι του γείτονα ή του συναδέλφου ή έναντι κάποιων άμυαλων στη παρέα. 

Οι νέοι ρωτούν με αγωνία τι να σπουδάσω ώστε να έχω άμεση απορρόφηση στην αγορά; Σε ποιά χώρα να πάω ώστε να έχω περισσότερες ευκαιρίες; Κανείς δεν τους είπε ότι η επιτυχία δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας; Κανείς δεν τους είπε ότι οι επιτυχημένοι εργοδότες προκειμένου να συνεχίσουν να ευημερούν αναζητούν εργαζομένους που να έχουν και εμπειρία και περιεχόμενο πίσω από τους τίτλους σπουδών και διάθεση να μαθαίνουν διαρκώς, να βελτιώνονται κι όχι να επαναπαύονται επειδή έκλεισαν τα 40; 

Κανείς δεν τους είπε ότι στη ζωή τίποτα δεν σου δίνεται δικαιωματικά;  Άς αναρωτηθούμε πόσοι κέρδισαν το λαχείο και πέθαναν στην ψάθα γιατί δεν ήξεραν να διαχειριστούν τον πλούτο, γιατί ο πλούτος της ψυχής είναι αυτός που δεν τελειώνει ούτε αποσπάται κι αυτός πρέπει να είναι το επιδιωκώμενο; 

Καιρός είναι να ξαναορίσουμε τι εστί λαχείο, τι εστί προνόμιο, τι εστεί πρόοδος, τι εστί επιτυχία, τι εστί προσπάθεια, τι εστί ισότητα και πού πρέπει να υπάρχει (πχ στις ευκαιρίες και όχι στις παροχές, κλπ).  Καιρός είναι να σκεφτούμε θετικά και να κάνουμε καθημερινό απολογισμό θετικών δράσεων και όχι απωλειών.  Ο Τσώρτσιλ τόξερε καλά αυτό επί Β’ παγκοσμίου πολέμου κι έτσι κράτησε ψηλά το ηθικό του λαού του.  Αλλά τα πούρα τέλειωσαν και μαζί και οι ηγέτες που τα κάπνιζαν…..