ελπίδα

Σταγόνες Ζωής

Είμαι ζωντανός σημαίνει αναπνέω. Νοιώθω ζωντανός όμως δεν σημαίνει απλά αναπνέω…

Αναπνέω κι όταν κοιμάμαι και ονειρεύομαι και αγκαλιάζω

και σκιρτώ από τον ψίθυρο που κάνει η καρδιά σου

Αναπνέω κι όταν περπατάω και τρέχω και κολυμπώ

και λαχανιάζω από προσμονή, ανυπομονησία ή πανικό

Αναπνέω κι όταν σκέπτομαι και γράφω και αναπολώ και ρεμβάζω

και γεμίζω τις αράδες και τις σιωπές με νότες και φθόγγους

Αναπνέω και θλιμένος και απογοητευμένος και αδειανός και γεμάτος

και  αναχωρώ με τα πλοία και τα τραίνα για το ταξείδι

Αναπνέω και κατηγορούμενος και απολογούμενος και θυμωμένος

και μαθαίνω να συγχωρώ και να ξεχνώ κι ας ξανακυλώ

Αναπνέω κι όταν γεννώ κι όταν πονώ κι όταν κρύβομαι τρομαγμένος

και προσμένω τα καινούργια και τα μελλούμενα και τις επαναλείψεις

και προσπαθώ να φανερωθώ και να ανακαλύψω…

Μικρές σε διάρκεια στιγμές με Μεγάλο συναίσθημα μας κάνουν να νοιώθουμε Ζωντανοί κι όχι απλά να είμαστε…

DSC_0214

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Πάσχα – Πέρασμα –

Κάθε τέτοιες ημέρες παίρνουμε μιά ανάσα από το καθημερινό τρεχαλητό και διαπιστώνουμε ότι κάνουμε συνήθως άλλα από αυτά που έχουμε ήδη ευχηθεί. Κι έτσι όλοι σπεύδουμε να ευχηθούμε και πάλι να αποκτήσουμε αυτά που μας λείπουν. Να γίνουμε αυτό που πιστεύουμε θα μας κάνει περισσότερο χαρούμενους κι ευτυχισμένους. Αυτες οι στάσεις μας θυμίζουν τα σπουδαία και τα σημαντικά, όχι τα καθημερινά και τα επείγοντα..

Η ευτυχία όμως δεν είναι μέρος, δεν είναι προορισμός, δεν είναι χώρα…

Η ευτυχία είναι στιγμές, είναι τρόπος ζωής, είναι διαδρομή, είναι συναίσθημα, η ευτυχία είναι απελευθέρωση απ’ολα τα πρέπει που την σκοτώνουν.

Με την ευτυχία αγαπάς, δίνεις, χτίζεις γέφυρες, δεν γκρεμίζιες, προχωράς μπροστά,….

Ευχόμαστε κάθε Πάσχα να αναστηθούμε ως καινούργιοι, να περάσουμε σ’έναν άλλο κόσμο όπου δεν θα ξανακάνουμε τα ίδια λάθη, σ’εναν κόσμο που η αγάπη θα πρυτανεύει και η θετικότητα της σκέψης θα κυβερνά;

Η αισιοδοξία είναι στάση ζωής και όχι αποτέλεσμα επιπολαιότητας ή άγνοιας.

Μα πώς θα γίνει αυτό όταν δεν μιλάμε; Πώς να σου μιλήσω όταν μας εμποδίζουν  ψευτο-εγωισμοί και ανασφάλειες; να  Κανείς δεν αγαπά τον άλλον επειδή κρύβεται, κλείνεται ή απομακρύνεται.  Πώς άλλωστε ν αγαπήσεις κάτι που δεν ξέρεις;

Φτάνουμε σε απόγνωση γιατί απομακρυνόμαστε κατ’αρχήν από τη γνώση του εαυτού μας, άν την είχαμε κατακτήσει και ποτέ…. Κι έτσι περιμένουμε τον από μηχανής Θεό, τον άλλον να καταλάβει, απομακρυνόμαστε από τις πηγές της ευτυχίας, από τα μονοπάτια της ευτυχίας…

Πάσχα – Ανάταση Ψυχής – Πέρασμα στην Γη της Επαγγελίας, μετά την ειλικρινή Μετάνοια….

Ευχομαι του χρόνου να έχουμε επιτρέψει στους εαυτούς μας να ζήσουν περισσότερες στιγμές ευτυχίας – υγείας και ευδαιμονίας. Τους το χρωστάμε γιατί Τους αξίζει…προσευχές απλών ανθρώπων

Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ Η ΑΝΟΙΞΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΦΙΞΗΣ.  ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ Ο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΟΤΙ Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ (ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ Σ ΑΥΤΗΝ ΟΙ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΣ «ΑΜΥΑΛΕΣ ΑΜΥΓΔΑΛΙΕΣ») ΑΛΛΑ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ. 

Η ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΟΡΟΣΗΜΟ – Η ΗΜΕΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΠΑΡΑΜΕΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΦΩΤΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ…..  Η ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗ ΤΟΝΩΝΕΤΑΙ, ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΡΟΥΔΕΣ, ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ, ΤΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΘΕΛΚΤΙΚΟΤΕΡΑ.

ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ Η ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΦΟΥΝΤΩΝΕΙ  

ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΣΚΛΗΡΗ.  ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΦΗΜΕΡΟΣ.  ΑΛΛΩΣΤΕ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ  ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΡΑΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ Ή ΠΑΛΙ ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ?  ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΑΣ ΚΟΥΡΑΖΕΙ. ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΙΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΙΩΠΗ…ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. 

Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΛΟΥΣ.Image

ΖΗΤΩ Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΝΕΩΣΗ – ΑΣ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΔΙΑΠΛΑΤΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ….

2012 is approaching – are we ready?

 This is a real picture after the Parnitha fires a few years ago.  One could easily compare it with the Greek economy in 2011.  The question is what will we do differently in 2012 to recover and not just continue to «wait and see» totally paralyzed from fear.

As Greeks we do have a very long tradition of fully recovering after reaching our extreme deeps.  We all would like  to view at our country and feel proud and lucky not because of the history and the specific microclimate and geographical location but also for our politicians, governments, public authorities, etc.  I rather think we  all have a great need to be proud about our country and our governors (political and religious). 

However, we are all responsible to make things happen!  We believe that not all of us are actively responsible for what has happened the last 30 years in Greece as not everyone was involved in the Grande Bouffe; but not to act or not to react is also a decision and I am not sure proves one’s innocence.

Lights at night can produce a fantasy and sometimes if they are very bright do not allow us to see the picture clearly; may be if they were less we could see better. 

In 2008 Greece was the world’s leader in consumption of luxury goods! Was that bad? Yes, if this is our only 1st position to be proud of!  Yes, if it is accompanied with very low positions in labor market and overall market efficiencies to say the least.  Yes, if the service sector grows on the detriment of the primary and secondary sectors! Yes, if we are obliged to importa lemons from Argentina and potatos from Cyprus to meet local demand.

Have we become more responsible all these years? Have we learnt our lessons?

What is the most important lesson that if taken would be enough to show an improvement? 

Have we become enough self confident so that we chose our leaders depending on their proven abilities and not just on their promises that they will take full care of all our problems and we will do nothing but voting for them?

Do we have the courage to vote for leaders that they will promise nothing but a lot of effort from our side?  Do we have the courage to stop complaining? Do we have the courage to start doing things that get us out of our comfort zone before we are drastically and unwillingly be obliged to do so?  Do we walk the talk ourselves? Are we all proud role models for generation «y» or we are role models to avoid?

I am optimistic about the future because I am doing today what I deem necessary. I have no guilts because I am not repeating my mistakes. I feel that 2012 will be a different year as there are many other people feeling and acting like me!  Let’s provide constructive feedback let’s be the carriers of contructive reaction.

Ο καινούργιος χρόνος είναι ήδη 2 ημερών

 Είναι μεγάλη υπόθεση να μπορούμε να ανακαλύψουμε την ομορφιά παντού, γιατί είναι βέβαιο ότι υπάρχει γύρω μας ή τουλάχιστον κοντά μας.
Η ανεμώνη είναι από το πολύ κοντινό μας δάσος της Καισαριανής

Τα τραίνα φεύγουν Οι γραμμές μένουν

Τα τραίνα έρχονται και φεύγουν. Οι γραμμές όχι: αντίθετα μάλιστα «ριζώνουν». Τα τραίνα έρχονται και μαζί τους οι ταξιδιώτες, οι τουρίστες, οι δικοί μας άνθρωποι, τα όνειρα, οι προσδοκίες για τις πράξεις, οι γείτονες, οι εχθροί, μαζί τους έρχεται κι η ώρα της αλήθειας! Τα τραίνα φεύγουν και παίρνουν τα αγαπημένα ή τα μισητά πρόσωπα, γεννιέται ξανά ο πόνος της προσμονής, αλαφρώνεις από την καθημερινή συνήθεια ή την προσκόλληση. Η ζωή είναι ένα ατελείωτο πήγαινε-έλα κι αλοίμονο σ’αυτόν που την αντιμετωπίζει μόνο έτσι και ξεχνάει τους σταθμούς και τις γραμμές (ίσως επειδή δεν μιλάνε….)

THE MUSEUM OF INNOCENCE

I JUST FINISHED READING THE EXCELLENT 30 YEARS EVOLUTION  OF ISTANBUL (MID 70s TILL NOWDAYS) THROUGHT THE PEN OF ORHAN PAMUK.

THE MUSEUM OF INNOCENCE SPEAKS ABOUT ALL OF US – AS WE ALL HAVE  ONCE BEEN INNOCENT – AS WE ALL HAVE BEEN IN LOVE (I HOPE ALL OF US) – ALL OF US ARE ATTACHED TO SOMETHING AND OR TO SOMEONE ONE WAY OR ANOTHER – GOD BLESSES THOSE WHO ADMIT IT.

DO WE REALLY KNOW WHEN WE LIVE A HAPPY MOMENT? DO WE LIVE THE MOMENT OR WE LOSE IT LOOKING FORWARD TO TOMORROW?

ARISTOTLE  – THE DIFFERENCE BETWEEN TIME AND PLACE – THE LINKS BETWEEN THESE TWO CONCEPTS AND ABOVE ALL HAPPINESS IS AN INTERNAL ISSUE ARE SOME OF THE REPEATED THEMES OF THE 800 PAGES OF THE BOOK THAT I ABSORBED …..

ΔΝΤ στην Ελλάδα;

Πράσινα και μπλε της φύσης

Η Ελληνική φύση είναι προικισμένη – εμείς;

Η λιβελούλα και τα πράσινα χορτάρια διατηρούν το λαμπερό τους χρώμα ενάντια σε όποια μουντάδα και κακοδαιμονία μας έφερε η απληστία μας και τα κακά μας πρότυπα. Βρίσκομαι σε απόγνωση σημαίνει – κατά τους αρχαίους – ότι απέχω από τη γνώση του εαυτού μου. Μήπως αυτό ισχύει σήμερα;

Το καλοκαίρι έχει καταφθάσει και η καλοκαιρινή ραστώνη προσφέρεται, κατά τη γνώμη μου και για ενδοσκόπηση, ειλικρινή και εκ βαθέων και κατά συνέπεια αναθεώρηση από το φθινόπωρο. Δεν πρόκειται η άνοιξη να είναι λαμπρή αν δεν περάσουμε βαρύ χειμώνα………..Τυχεροί όσοι έχουν την εμπειρία ΓΙΑΤΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ.

Ευχετήριες Σκέψεις για την καινούργια δεκαετία

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή (δηλαδή μετά τις 25 Δεκεμβρίου και πριν τις 31) κάνω αποτίμηση της χρονιάς που εκπνέει και παίρνω αποφάσεις για το μέλλον. Οι αποφάσεις βέβαια αυτές δεν έχουν να κάνουν με συγκεκριμένα πλάνα ούτε με στόχους υλικούς, που πολλοί θα πίστευαν ή θα περίμεναν από εμένα, μιά γερογιάπισσα  (οξύμωρον το σχήμα, σκληρότατος ο χαρακτηρισμός ιδιαιτέρως όταν προέρχεται από άνθρωπο του οποίου υπολογίζεις τη γνώμη).  Οι αποφάσεις μου όμως έχουν να κάνουν με άλλα κομμάτια πιο σημαντικά, αυτά του εαυτού μου.

Γαλάζιο, πορτοκαλί, μαύρο όλα σε εξαιρετικές αναλογίες

Μιά τέτοια στιγμή είναι και η τωρινή: Μπροστά στη φωτιά  – παρόλο που η θερμοκρασία δεν το επιβάλλει απλώς η συνήθεια (Χριστούγεννα = κρύο → τζάκι). Ισως και να μην είναι η συνήθεια αλλά η ανάγκη η δική μου να βρίσκομαι κοντά στη φύση, κι όταν αυτό δεν είναι εφικτό τότε φέρνω τα στοιχεία της κοντά σε μένα… Αν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό τότε ας πάει εκείνο να τον βρεί…

Δέκα χρόνια πριν την ίδια εποχή όχι δεν είχα προγραμματίσει τίποτε από αυτά που  έζησα την 10ετία που μόλις τελειώνει (1999-2009)  αλλά ούτε καν τα είχα φανταστεί και πολύ λιγότερο τα είχα επιθυμήσει.  Η ζωή δεν σε ρωτάει όμως!  Αυτό δεν σημαίνει ότι  δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα. Αυτό που είναι να συμβεί θα συμβεί.  Ωστόσο τη  διαφορά την κάνουμε εμείς όσον αφορά την ένταση των συναισθημάτων που θα βιώσουμε  όπως επίσης και με τον τρόπο που θα επιλέξουμε να τα εκφράσουμε. Το τι μάθημα θα πάρουμε από το γεγονός  που συνέβη θα καθορίσει κατά την άποψή μου και τη συχνότητα επανάλειψης του γεγονότος. 

«Η ευτυχία, άλλωστε,  δεν είναι ένας σταθμός που φτάνεις αλλά ο τρόπος που ταξιδεύεις» διάβασα κάπου και για μία ακόμη φορά θυμήθηκα ότι όσους στόχους κι αν έβαζα μικρότερη κι όσους στόχους κι αν πετύχαινα το στόμα μου είχε πάντα στυφή γεύση όταν δεν μπορούσα να θυμηθώ στιγμές πραγματικής αγάπης, όπως στιγμές κατανόησης, συγχώριας, συμπόνιας, καρτερικότητας, στοργής…..

Μετά από μιά δεκαετία κατά την οποία άλλαξαν πολλές σταθερές στη ζωή μου είμαι πιό έτοιμη από ποτέ – ίσως το επιθυμώ διακαώς- να αλλάξω κι άλλα πολλά…. Να ξεκινήσω καινούργια, να αλλάξω παλαιότερα, να γυρίσω αλλού σελίδα κι αλλού πίσω, κι όμως να προχωρήσω μπροστά.

Το 2010 είναι μιά χρονιά που θα  δώσει σε όλους μας την ευκαιρία να βάλουμε τα θεμέλια για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.  Και το εννοώ «σε όλους μας» γιατί  ΟΛΟΙ  θα είμαστε παρόντες – άρα ικανοί να δράσουμε και να επιρρεάσουμε με τη δράση μας. Εύχομαι να είναι μιά χρονιά κατά την οποία θα βρούμε το νόημα που θα φέρει την  ισορροπία στις ζωές τις δικές μας και των ανθρώπων γύρω μας κι έτσι τα υπόλοιπα θα κυλήσουν όμορφα κι ανθρώπινα με την κλασσική έννοια του όρου.Κίτρινη πεταλούδα σε άσπρο λουλούδι

Στην καινούργια δεκαετία και στα καινούργια πράγματα τυχεροί αυτοί που θα παίξουν ρόλο, ας είναι και οι καταλληλότεροι για τέτοιους ρόλους.

Κάποιος μου ευχήθηκε να έχουμε υγεία και αντοχές για να παλέψουμε και να αντεπεξέλθουμε στις καινούργιες προκλήσεις.   Αλλά για να πετύχεις και κάτι χρειάζεσαι και θάρρος, χρειάζεσαι κι αισιοδοξία κι όχι απλώς αντοχές….

Ο έξυπνος διακρίνεται από τον ηλίθιο κατά το ότι μαθαίνει από τα λάθη του – διδάσκεται από αυτά – ο ηλίθιος απλώς τα επαναλαμβάνει…κατά τον Αϊνστάιν αυτό λέγεται θεωρία του παραλόγου (=προσπαθώ να πετύχω κάτι διαφορετικό ακολουθώντας πάντα την ίδια τακτική και πρακτική).

στη ζωή πρέπει να έχεις ένστικτο αλλά και να το εμπιστεύεσαι...

Καλή Χρονιά μας και λιγότερες αμπελοφιλοσοφίες!