σκέψεις

Στιγμιαίες σκέψεις ενός γλυκού πρωινού….


Κάποιες φορές ξυπνάς μέσα στα χαράματα, κάποιες άλλες απογεύματα, κάποιες καταμεσήμερο. Σημασία έχει ότι ξυπνάς κάποτε και νοιώθεις φρέσκος, ζωντανός, γεμάτος από ορμή να πραγματοποιήσεις όσα ονειρευόσουν όσο κοιμόσουν. Ορμή που βάζει ακόμη και τους χειρότερους εφιάλτες στη θέση τους. Όχι, μην μπερδεύεσαι η θέση τους δεν είναι το σεντούκι. Κανείς ελεύθερος δεν κουβαλάει σεντούκια! Η θέση τους είναι εκείνη  της αποσύνθεσης, μαζί με τις φοβίες!

Ξυπνάς κάποια στιγμή που η ψυχή σου βρίσκεται έτοιμη, ξεκόυραστη για νέες παραλίες, θεραπευμένη από τα τραύματα των άλλων αλλά και από τα δικά σου χτυπήματα….

Ξυπνάς κι αντιλαμβάνεσαι ότι η πιό πιστή και ανιδιοτελής αγάπη -αυτή που τόσο επιζητάς από τα άλλα όντα γύρω σου – είναι τελικά μόνο μέσα σου.

Κι αλοίμονο αν περάσεις την πύλη του Αχέρωντα και ακόμη δεν έχεις προλάβει να το αντιληφθείς…

Σίγουρα στο διάβα μας βρίσκονται πρόσωπα, πράγματα καταστάσεις που παίζουν το ρόλο του αφυπνιστή. Δεν είναι εύκολος ρόλος. Χωρίς να το καταλαβαίνουν γίνονται τυραννικοί, δεσποτικοί απέναντί  μας , αλλά είναι να τους λυπάσαι γιατί δεν υποδύονται ρόλο είναι ετσι ο εαυτός τους και εχουν εξασκηθεί με το να τυραννούν την ίδια τους της ύπαρξη…. Και συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είναι που εμφανίζονται ως οι πιο ευαίσθητοι αλλά και οι πιο απαιτητικοί, γιατί είναι αδύναμοι!!!!!

Στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης είναι στιγμές ευτυχίας. Στιγμές σιωπής που η σκέψη ταξιδεύει και η καρδιά αναπαύεται ειναι στιγμές ευτυχίας. Τότε νιώθεις δύναμη! Ας μάθουμε να τις αναγνωρίζουμε!! Νιώθεις διπλή την ευτυχία…

Freedom 

Freedom 

Many definitions in the dictionary

Hundreds of interpretations depending culture and mindsets

Thousands of actions depending framework, limitations, goals and aspirations

The choice is always ours!

Beware every choice has a price that we have to pay, sooner or later!

That’s invaluable to some – the few

That’s unbearable to some – the most

The choice is always ours,

Beware of those who might wish to fool you:

There is no need to go to Mongholia to feel free….

 

Σταγόνες Ζωής

Είμαι ζωντανός σημαίνει αναπνέω. Νοιώθω ζωντανός όμως δεν σημαίνει απλά αναπνέω…

Αναπνέω κι όταν κοιμάμαι και ονειρεύομαι και αγκαλιάζω

και σκιρτώ από τον ψίθυρο που κάνει η καρδιά σου

Αναπνέω κι όταν περπατάω και τρέχω και κολυμπώ

και λαχανιάζω από προσμονή, ανυπομονησία ή πανικό

Αναπνέω κι όταν σκέπτομαι και γράφω και αναπολώ και ρεμβάζω

και γεμίζω τις αράδες και τις σιωπές με νότες και φθόγγους

Αναπνέω και θλιμένος και απογοητευμένος και αδειανός και γεμάτος

και  αναχωρώ με τα πλοία και τα τραίνα για το ταξείδι

Αναπνέω και κατηγορούμενος και απολογούμενος και θυμωμένος

και μαθαίνω να συγχωρώ και να ξεχνώ κι ας ξανακυλώ

Αναπνέω κι όταν γεννώ κι όταν πονώ κι όταν κρύβομαι τρομαγμένος

και προσμένω τα καινούργια και τα μελλούμενα και τις επαναλείψεις

και προσπαθώ να φανερωθώ και να ανακαλύψω…

Μικρές σε διάρκεια στιγμές με Μεγάλο συναίσθημα μας κάνουν να νοιώθουμε Ζωντανοί κι όχι απλά να είμαστε…

DSC_0214

 

 

 

 

 

 

 

Σημειώσεις για το μέλλον

Αν θεωρήσουμε ότι όλος ο χρόνος είναι μιά αλληλουχία γεγονότων, συμβάντων, πράξεων κλπ, κλπ και δεν ξεχωρίζει απόλυτα το παρελθόν από το παρόν και το μέλλον, παρά μόνο για να μπορούμε να συνεννοηθούμε, τότε δεν έχει και τεράστια σημασία το τι και το πότε συνέβη το κάθε τι; Ή μήπως ακριβώς γι αυτο τα πάντα πρέπει να έχουν ένα νόημα;
Κομμάτια και Θρύψαλα των συγγραφέων, των ζωών μας, αυτών των άλλων,
Σπαράγματα ποιητών, σοφιστών, χαλιών…
Ζωές με νόημα όχι γιατί έτυχε αλλά γιατί την διάλεξες
Όχι γιατί ακολούθησες αλλά γιατί επέλεξες
Τίποτε εύκολο, τίποτε δεδομένο, τίποτε γνωστό κι όμως εσύ εκεί!!
Φάροι ζωής τα λόγια σου
Φάροι ζωής τα έργα σου
Αναλάμποντες ανά 5 sec
Χρειάζεσαι μια στάση, να ξαποσταίνεις,
Αλλά είναι αυτό χρονικά προδιαγεγραμμένο;
Όχι βέβαια, κι αυτό τέχνη θέλει, τέχνη ή αρετή της υπομονής
Να περιμένεις, να προσμένεις,
ένα βελούδινο σκέπασμα, ένα αραχνούφαντο χάδι την ώρα που δεν το περιμένεις,
Ένα άγγιγμα πεταλούδας, ένα πέπλο αμφιβολίας,
Να σχεδιάζεις χωρίς να προγραμματίζεις
Να είσαι έτοιμος για αλλαγές, μεταβολές σε κάθε χειρόγραφό σου να μπει κάτι άλλο, ένα κόμμα μια τελεία ή περισσότερες
Σιωπές, αναμνήσεις του μέλλοντος όχι προαναγγελθείσες μήτε και υποσχεθείσες
Του ονείρου, της νύκτας, της σχόλης, της βιάσης,
Της άμμου, της βαρκάδας, των αρχαίων ναών, των ημίθεων μορφών,
Γιατί χάνεσαι; Γιατί δεν αφήνεσαι στην αγαλλίαση της ψυχής; αυτή δεν προδίδει ποτέ,
απλά πρέπει να την αφουγκραστείς καλά γιατί μιλάει  ψιθυριστά
Με νοήματα, με υπονούμενα, με αλληγορίες…
Γιατί κυνηγάς τις χείμαιρες που σε αφήνουν ξέμπαρκο;
Σύνδρομο της Ηλέκτρας, του Οιδίποδα, της Στοκχόλμης, σύνδρομα…..
Όλα σε οδηγούν σε δρόμους μακρυνούς και μοναχικούς, μακρύτερα από κει που θες να βρεθείς…

image

Για να μην βρεθείς μια νύχτα με αστέρια και δεν μπορείς να πορευθείς ξεκίνα να τα μάθεις
Ξεκίνα με τις Αρκτους (μεγάλη και μικρή) σαν ανάποδο κατσαρόλι
Συνέχισε με την πούλια και τον αυγερινό, πάντα ο ένας θα περιμένειτον άλλον
Μη σε θαμπώνουν οι ολόγιομες σελήνες – γιατί καμμία δεν χάρισες ακόμη; -είναι πλανεύτρες, σε γητεύουν,
Δεν θές άλλη λάμψη εξωτερική, σταμάτα ν ασχολείσαι με τα φτιασιδώματα
Τη δική σου καρδιά χρειάζεται να αφήσεις να φανεί – εκεί που θα σε καταλάβουν
Μην τη μουτζουρώνεις με την ταχύτητα,
Μην ντρέπεσαι και μην ξυπάζεσαι
Εσο ο εαυτός σου…
Άνοιξες, καλοκαίρια, φθινόπωρα, χειμώνες
Σε περιμένουν να ζήσεις
χωρίς πρωταθλητισμούς, χωρίς φανφάρες, χωρίς βιασύνες αμηχανίας

image

Γεμάτα νόημα, μεστά, βαθειά και πλούσια
Εσο ο εαυτός σου και ο χείμαρρος θα εξελιχθεί στο ποτάμι που ονειρεύεσαι.

Μητέρα, μητέρα

Μητέρα, μητέρα 
που αρνηθήκαμε
την τρυφερή σοφία των δακρύων σου
πού ‘ναι το μακρόθυμο χέρι σου
με την έκφραση της καρτερίας
πού ‘ναι το χέρι σου
ν’ακούσουμε την αυγή και τη θάλασσα
να ζεστάνουμε τη μοναξιά;
Μητέρα ο ουρανός γκρεμίστηκε
στα δάκρυα των αθώων.
απόσπασμα από το ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ  του Γιάννη Ρίτσου
Image

Η θάλασσα που ενώνει δυό στεριές λέγεται και Αγάπη

image

Ηρεμα και σαγηνευτικά
Να καίει
Ηλεκτρική ενέργεια εκατομμυρίων μεγατόνων
Γητευτές του ονείρου και της ζωής
Ανατολές χωρίς πιά αναστολές να σε βρισκουν
Σούνιο, Στοκχόλμη, Σαχάρα, Σάο Πάολο, Σαγράδα Φαμίλια, Σιέρα Λεόνε, Σαν Ντιέγο, Σαλαμίνα…..
Ν ακολουθούν, να παρακολουθούν, να συμμετέχουν, να παραμένουν, ν αγγίζουν, να ποθούν, περιμένοντας να παραδοθούν…
…για πόσο;

Πίστη & Εμπιστοσύνη: Παράγοντας Ευημερίας

Απόσπασμα από το HR Debate του 2012Η αβεβαιότητα ήρθε για να μείνει. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο! Οι καιροί της βεβαιότητας πέρασαν μαζί με την ευμάρεια. Το πρωτοείπαμε 3 χρόνια πριν και πέρασε επιδερμικά. Ίσως επειδή δεν θέλαμε να το αντιμετωπίσουμε. Δεν το ακούω, άρα δεν υπάρχει!
Η αβεβαιότητα προκαλεί φόβο, γιατί φοβάμαι ότι δεν γνωρίζω.
Είναι αποδεδειγμένο από τους γενετιστές ότι οι άνθρωποι έχουν την προδιάθεση να εμπιστεύονται – είναι μηχανισμός επιβίωσης , ο οποίος παράλληλα μας κάνει και ευάλωτους αν δεν έχουμε καταφέρει να έχουμε μία ισορροπία ανάμεσα στο πόσο εύκολα εμπιστευόμαστε, ποιους και γιατί, κλπ.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία 25-30 χρόνια εμπιστευτήκαμε το χρήμα ως ισοδύναμο της δύναμης, της επιτυχίας, της επιρροής, της ευτυχίας, πιστέψαμε οτι το χρήμα είναι ο πανδαμάτωρ όλων.
Και ξαφνικά τώρα που το χάσαμε και καθημερινά έχουμε όλο και λιγότερα δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε ποιοι είμαστε γιατί αφού έχουμε όλο και λιγότερα μήπως τείνουμε να εξαφανιστούμε; Κι αφού πολλοί από μας δεν κάνουμε κάτι και τίποτε σημαντικό ή τίποτα εντελώς (είμαι χωρίς δουλειά κατάντησε να είναι ισοδύναμο του δεν κάνω τίποτε). Ποιοι είμαστε; Ένα κάτι ή ένα τίποτα;
Και πού καταφεύγουμε;
Στα αντικαταθλιπτικά, γιατί και η κατάθλιψη έγινε τόσο διαδεδομένη όσο και ο πονοκέφαλος. Λες κι ο πονοκέφαλος είναι κι αυτός ανώδυνος και χωρίς γενεσιουργά αίτια.
Και βέβαια αφού όλο και περισσότεροι νιώθουν έτσι δεν νιώθω κι εγώ περίεργα. Αντίθετα, νιώθω κομμάτι του συνόλου (η αίσθηση του ανήκειν παντού…)
Ε!, λοιπόν η στιγμή της αλήθειας έχει φτάσει και απαιτεί την προσοχή μας, απαιτεί τη συμμετοχή μας, απαιτεί τη δύναμή μας!
Το αντίδοτο στην κρίση είναι η Εμπιστοσύνη κι όχι απλώς η Πίστη.
Η πίστη από μόνη της δεν φτάνει είναι για να ξαποσταίνεις όταν έχεις παρακουραστεί και αποθαρρυνθεί, όταν ξέρεις πιά ότι η Αθηνά, ο Μωάμεθ, ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο προϊστάμενος, ο σύντροφος κλπ δεν πρόκειται να κάνει κάτι για να σε σώσει.
Η «χειρ» όμως η δική σου είναι αυτή που θα σε βοηθήσει πραγματικά μαζί με την Αθηνά και αυτή βρίσκεται στο πρώτο επίπεδο της Εμπιστοσύνης και ένα παράδειγμα είναι η Εμπιστοσύνη στον Εαυτό μου.
1. Συναίσθημα
Θυμάμαι τα εμπόδια που ξεπέρασα και τις νίκες που κατέκτησα. Αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω και να θέσω ψηλότερα την μπάρα. Θα μου πείτε εγώ τώρα έκανα απολύσεις, πώς να νιώθω δυνατός; Ο Jack Welch έχει να πει ότι δεν θα ‘πρεπε να είσαι manager αν δεν μπορείς να απολύσεις, αλλά επίσης δεν θα ‘πρεπε να είσαι manager αν οι απολύσεις δεν σ’ ενοχλούσαν! Γιατί οι απολύσεις είναι δύσκολες κι εμπλέκουν το συναίσθημα. Οι καλοί μάνατζερ νιώθουν άσχημα με τις απολύσεις. Οι εξαιρετικοί μάνατζερ είναι ειλικρινείς σχετικά με το πώς τους επηρέασαν συναισθηματικά οι απολύσεις και φροντίζουν τους εαυτούς τους! (ακόμα και στο αεροπλάνο η οδηγία για τις μάσκες είναι ότι πρώτα φροντίζεις για τη δική σου μάσκα και μετά βοηθάς το παιδί σου και τους άλλους). Για να είμαστε δυνατοί να βοηθήσουμε την ομάδα μας δεν μπορούμε μόνο να θρηνούμε και ν’ αρνούμαστε ν’ αποδεχτούμε το γεγονός ή να παραμένουμε εγκλωβισμένοι στις ενοχές ή στη λύπη.
Η απόλυση είναι μία απώλεια. Και θα πρέπει να την αποδεχτούμε πρώτα εμείς οι ίδιοι.
Το να βλέπω/ να εστιάζω στις επιτυχίες μου ανεβάζει το ηθικό, γεγονός το οποίο είναι μεταδοτικό και η αισιοδοξία μαζί με την θετική ενέργεια βοηθούν αφ’ ενός στην υψηλότερη στόχευση αλλά και στην προσδοκία ότι αυτοί οι στόχοι θα επιτευχθούν. Έτσι είναι ευκολότερο να βρεθεί η ενέργεια για να προσπαθήσεις περισσότερο και να πιστέψεις ότι η σκληρή δουλειά θ’ ανταμειφτεί. Κι αυτές είναι οι συμπεριφορές που όταν επιδεικνύονται συστηματικά από τους περισσότερους μέσα σ’ έναν οργανισμό ή μιά κοινωνία ενισχύουν τις υψηλές επιδόσεις.
2. Συμπεριφορά
Δεύτερο επίπεδο εμπιστοσύνης είναι η Εμπιστοσύνη στον Άλλον (και αφορά τις θετικές, ομαδικές, υποστηρικτικές συμπεριφορές). Η επιτυχία κάνει τον κόσμο πιο προσηλωμένο στους στόχους του αλλά και πιο αφοσιωμένο στην ομάδα. Συμπαθεί ο ένας τον άλλο περισσότερο, θέλουν να περνούν περισσότερο χρόνο μεταξύ τους, γίνονται πιο γενναιόδωροι κι έτσι εξασκούνται, προετοιμάζονται, αλληλοβοηθούνται προκειμένου να νικήσουν.
Η εμπιστοσύνη στον άλλον χτίζει τον αλληλοσεβασμό, ο οποίος με τη σειρά του κάνει τον κόσμο να θέλει ν’ αναλάβει υπευθυνότητες και να παραδεχτεί τα λάθη του διότι έτσι κι αλλιώς νιώθουν ασφαλείς και όχι ευάλωτοι και επαπειλούμενοι. Αυτού του είδους συμπεριφορές βοηθούν αν όχι στην πρόληψη των προβλημάτων, τουλάχιστον στην έγκαιρη αναγνώρισή τους (και άρα αντιμετώπισή τους), διότι ο κόσμος μοιράζεται την πληροφορία, αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεων του, οι περισσότεροι στοχεύουν προς τον ίδιο στόχο και άρα βρίσκουν λύσεις.
3. Οργανωτικό
Εμπιστοσύνη στο σύστημα είναι το 3ο επίπεδο εμπιστοσύνης και αφορά τις οργανωτικές δομές και τρόπο λειτουργίας ώστε να ενισχύονται οι 3 βασικές συμπεριφορές: Λογοδοσία (accountability), Συνεργασία, Καινοτομία στάσεις και συμπεριφορές που χρειάζεται η εμπιστοσύνη για να καλλιεργηθεί και να εδραιωθεί.
4. Περιβάλλον
Τέταρτο επίπεδο: η εξωτερική εμπιστοσύνη.
Το Πλαίσιο που θα μας παρέχει τους πόρους που χρειαζόμαστε.
Όταν κερδίζει κάποιος προσελκύει υποστηρικτές, πιστούς πελάτες, ενθουσιώδεις οπαδούς, ταλαντούχους υποψηφίους, την προσοχή των Μ.Μ.Ε., την υποστήριξη αυτών που αποφασίζουν και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, κλπ κλπ.
Έτσι ακόμη κι αν τα μεμονωμένα ταλέντα φύγουν ή καλύτερα πηγαινοέρχονται υπάρχει η παράδοση, η πεποίθηση της νίκης ριζωμένη στην κουλτούρα, η οποία και υποστηρίζεται από τα ισχυρά εξωτερικά δίκτυα.
• Προσεύχομαι να νικήσω
• Ελπίζω να νικήσω
• Ξέρω ότι μπορώ να νικήσω
• Περιμένω / Προσδοκώ να νικήσω.
Οι υψηλές προσδοκίες απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους είναι που μας ωθούν να φτάσουμε τα ψηλότερα επίπεδα επιδόσεων.
Ποιες είναι όμως οι συμπεριφορές που Υποστηρίζουν την Εμπιστοσύνη;
1. Λογοδοσία (ανάληψη της Ευθύνης που μου ανήκει καθώς και της αντίληψης ότι οφείλω να δώσω λόγο για το αποτέλεσμα)
• Αντιμετωπίζω τα γεγονότα και μάχομαι υπέρ του να είναι ο καθένας υπεύθυνος για τις πράξεις του
• Μοιράζομαι την πληροφορία επειδή το θεωρώ χρήσιμο για το κοινό καλό
• Δεν έχω τίποτα να κρύψω γιατί δεν φοβάμαι την τιμωρία
• Αναζητώ ανατροφοδότηση (feedback) γιατί επιδιώκω τη βελτίωση του εαυτού μου (δεν το θεωρώ κριτική)
• Νιώθω αφοσιωμένος, γιατί βρίσκω νόημα σ’αυτό που κάνω

• Επικοινωνώ συχνότερα και συμμετέχω σε αποφάσεις ποιοτικότερες κι όχι τυπικές κι ανούσιες
• Βάζω υψηλότερους στόχους και σέβομαι τους άλλους για την επίτευξη υψηλών στόχων
• Αποφεύγω τις δικαιολογίες και ψάχνομαι από μόνος μου πριν ρίξω το φταίξιμο στους άλλους

2. Συνεργασία
Η συνεργασία είναι το θεμέλιο για κάθε μεγάλη επίδοση. Περιγράφει ένα περιβάλλον που βασιλεύει η εμπιστοσύνη, όπου όλα τα μέλη της ομάδας δουλεύουν από κοινού ώστε ν’ αντιμετωπίσουν όλες τις πλευρές του προβλήματος και να βρουν την καλύτερη λύση.
Παρ’ όλα αυτά δεν είναι η φυσική τάση των ομάδων! Όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να δουλέψουν μαζί ενστικτωδώς (χωρίς να το σκεφτούν) έχουμε τον προϊστάμενο να νιώθει προσωπική ευθύνη για την επιτυχία και την ευτυχία της ομάδας και τα μέλη της ομάδας αποσυνδεμένα από το αποτέλεσμα αφού νοιώθουν ότι δεν μπορούν να το ελέγξουν!
Οι ομάδες αν αφεθούν στην τύχη τους δεν εμπιστεύονται κανέναν και το ρίχνουν στη μάχη ιδιαίτερα μετά από απολύσεις τα μαχαίρια όπως και τα βιογραφικά είναι στην πρώτη γραμμή.
Γι’ αυτό και η δουλειά του καλού manager είναι ν’ αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και να δημιουργήσει ομάδες όπου ο κόσμος θα νοιάζεται να δουλεύει μαζί.
• Θέλω να δουλεύω μαζί
• Έχω ισχυρούς δεσμούς με την ομάδα
• Αρέσω και μου αρέσουν τα άλλα μέλη
• Σχετίζομαι διότι γνωρίζω τους συναδέλφους σε πολλά επίπεδα
• Θέλω να βοηθήσω τους άλλους και δίνω την ευκαιρία να διαπρέψουν
• Έχουν την αίσθηση του ανήκειν κι έτσι γίνονται πιο πρόθυμοι να καθοδηγήσουν από άλλους.
Πρωτοβουλία;
• Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι αυτό που κάνουν μετράει – είναι σημαντικό!
• Θυμούνται βέβαια ότι η πρωτοβουλία δεν δίνεται αλλά παίρνεται!
• Αισθάνομαι ότι μπορώ να κάνω τη διαφορά στο αποτέλεσμα, κατά συνέπεια λέω τις ιδέες μου, κάνω τις προτάσεις μου.
• Οι προσδοκίες για επιτυχία παράγουν ενέργεια αρκετή για την έξτρα προσπάθεια, για τη διατήρηση της ενέργειας και υπό πίεση.
• Η πρωτοβουλία έχει ως αποτέλεσμα τις βελτιώσεις και άρα την καινοτομία, δεδομένου ότι η καινοτομία που αναμένουμε αφορά κυρίως τις διαδικασίες και πολύ λιγότερο την ανακάλυψη ενός νέου πλανήτη…

Ο ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ – Σύλβια Πλαθ

Είμαι ασημένιος και ακριβής. Δεν έχω προκαταλήψεις.
Ό,τι βλέπω το καταπίνω αμέσως
όπως είναι, ασκίαστο από αγάπη ή απέχθεια, 

Δεν είμαι σκληρός, μόνο ειλικρινής
Το μάτι ενός μικρού θεού, με τέσσερις γωνίες.
Τον περισσότερο καιρό στοχάζομαι κοιτάζοντας τον απέναντι τοίχο.
Είναι ροζ, με βούλες. Τον έχω κοιτάξει τόσο πολύ
που μέρος νομίζω είναι της καρδιάς μου. Αλλά τρεμοπαίζει.
Πρόσωπα και σκοτάδι μας χωρίζουν συνεχώς.
Τώρα είμαι μια λίμνη. Μια γυναίκα σκύβει πάνω μου,
ψάχνοντας στις εκτάσεις μου για αυτό που πραγματικά είναι
Έπειτα στρέφεται σε αυτούς τους ψεύτες, τα κεριά ή το φεγγάρι                     

Βλέπω την πλάτη της και την αντανακλώ πιστά

Με αμείβει με δάκρυα και χειρονομίες.

Είμαι σημαντικός για αυτήν. Έρχεται και φεύγει.

Κάθε πρωί το πρόσωπό της είναι που σκορπίζει το σκοτάδι.

Μέσα μου έχει πνίξει ένα μικρό κορίτσι, και μέσα μου μιά γριά γυναίκα

Ανεβαίνει προς αυτήν μέρα με τη μέρα, σαν ένα κήτος τρομακτικό.

 Απόδοση: Γιώργος Τρίγκας

 Image

Παιχνίδια του μυαλού

Χωρίς τεχνολογία ησυχάζεις. 
Το μυαλό είναι ελεύθερο να τρέχει, ν αλωνίζει, να πετάει, να αισιοδοξεί, να  κάνει τα πάντα (???), χωρίς να έχει την ανάγκη να τα μοιραστεί.
Γιατί δεν μπορεί!
Δεν τρέχει να τα μοιραστεί εικονικά. Θα μπορούσε να βγει να το φωνάξει, αλλά ντρέπεται. Ο αυθορμητισμός χάθηκε προ πολλού, αντικαταστάθηκε από την ανάγκη της εξουσίας, της αποδοχής και όχι πάντα από την ωριμότητα.
Χωρίς τεχνολογία το μυαλό επιδιώκει την προσωπική επαφή για να μοιραστεί ο,τι θέλει. Κι ας μην τα καταφέρνει πάντα όπως πρέπει.
Θέλει να βλέπει μάτια για να μιλάει ακόμη κι όταν όλα σωπαίνουν.  Δεν το ενδιαφέρουν τα like ούτε σε πόσους θα μοιραστεί το μήνυμα. Γιατί από τους πολλούς εκεί έξω το μυαλό το  νοιάζει πάντα το σκίρτημα της καρδιάς των λίγων ή του ενός.

Δεν μπορείς να νιώσεις ολόκληρος όταν η καρδιά δακρύζει από μοναξιά – όταν οι στιγμές βασίζονται στην ταχύτητα, στις θεωρίες, στις πλάνες…
Όταν το όνειρο δεν γίνεται πραγματικότητα…γιατί απλά παύει να είναι όνειρο.
Το άπιαστο μας σαγηνεύει όταν δεν ξέρουμε τι θέλουμε αλλά απλά ξέρουμε ότι φοράμε στενά παπούτσια που δεν μάς αρέσουν.

image

Στη Χώρα των Τυφλών για μιά διαχρονική Ανάσταση

Δεν μπορείς να σκέφτεσαι τα ίδια πράγματα και τις ίδιες ιστορίες και να περιμένεις να πορευτείς διαφορετικά στη ζωή σου.    Πώς να λύσεις ένα πρόβλημα αν δεν καταλάβεις κάποια στιγμή τι το δημιούργησε;    

Πρέπει να μπορείς να ακούς, να οσφρίζεσαι, να ψαύεις άρα να ζείς με όλες σου τις αισθήσεις  χωρίς να χρησιμοποιείς ποτέ τα μάτια σου (σαν νασουν στη χώρα των τυφλών). Στη μυστηριώδη κοιλάδα των Άνδεων του Ισημερινού πρέπει να ξεχάσεις τον από μηχανής θεό των αρχαίων Ελλήνων, πρέπει να ξεχάσεις ότι στους «τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος», πρέπει να πάψεις να ελπίζεις  στην Ανάσταση ή την, μετά από 50 ημέρες, επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, στην τύχη, στους άλλους…. 

Δεν μπορείς να περιμένεις καινούργιους έρωτες αν δεν απαλλαγείς από τους παλιούς …. Τι να τα κάνεις τα ήρεμα λιμάνια, μάλλον σ’αλυσοδένουνε, τα πλοία είναι φτιαγμένα να ταξιδεύουν…Τ’ απάγγεια τ’ αποζητάς μόνον όταν φοβάσαι…

Με λίγα λόγια αν δεν πάρεις μόνος σου τη σοβαρή απόφαση να αλλάξεις πορεία πλεύσης τότε μην περιμένεις ν’απολαύσεις ούτε το ταξείδι και πολύ λιγότερο την άφιξη.  Τι να σου κάνει η Σταύρωση και τα Μαρτύρια και τα Μυστήρια και οι Ψαλμοί και οι Μετάνοιες;

1. Παίρνω την απόφαση ν’αλλάξω γιατί ξέρω τι θέλω.  Αν δεν περνάω καλά αλλά δεν ξέρω τι θέλω τότε δεν είμαι έτοιμος ν’αλλάξω.

2. Προετοιμάζομαι για το νέο μου ξεκίνημα και αποφασίζω για baby steps.  Ετσι ευχαριστιέμαι τις μικρές καθημερινές μου νίκες χωρίς να υπερβάλλω αλλά και χωρίς να  αμφιβάλλω για την απόφασή μου.

3. Είμαι σίγουρος για το νόημα της καινούργιας διαδρομής, αλλά δεν ξεχνώ και τις καθημερινές μικρές απολαύσεις. Η ισορροπία είναι στη ζωή μου.

4. Μετράω κάθε μέρα τις επιτυχίες και τις συγκρίνω με τους στόχους που είχα βάλει. ΔΕΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΎΟΜΑΙ, πάντα θυμάμαι τον 5ο κανόνα του golf  «τι σε νοιάζει κι αν δεν πέτυχες αυτήν τη βολή; δες τι θα κάνεις για να επιτύχεις την επόμενη…» .

5.  Θυμάμαι ότι η ευτυχία είναι σαν μια πηγή που δεν τελειώνει ποτέ κι εγώ φροντίζω να «πίνω» όσο μπορώ περισσότερο. Δεν τελειώνει ποτέ! Εχει για όλους μας! Κανείς μας δεν μπορεί να την καταναλώσει μόνος του όλη!

Ας ελπίσουμε ότι το φετινό Πέρασμα (=Πάσχα) θα μας φέρει κοντύτερα στην εντιμότητα (=κατανόηση του εαυτού μας) και κατά συνέπεια με λίγα ποτήρια ευτυχία περισσότερα. Γίνεται αυτό;

Ας ξεκινήσουμε με την ελαφρότητα του πετάγματος (και όχι του πνεύματος) των θαλασσοκοράκων του Αιγαίου μας! 

Image