thoughts

Σκέψεις με καύσωνα ή λόγω καύσωνα….

Πόσο θαυμάζω τη φύση…

Πόσα μας μαθαίνει όταν είμαστε καλοί παρατηρητές…..

Καλός παρατηρητής σημαίνει σταθερός και σίγουρος, χωρίς βιασύνη και χωρίς υπεροψία, προσεκτικός, πεπεισμένος ότι το αποτέλεσμα της παρατήρησης θα του είναι χρήσιμο…..

Οι φωτογραφίες του παρελθόντος έχουν περισσότερα μυστικά να μου αποκαλύψουν, περισσότερες αλήθειες να μοιραστούν μαζί μου, αρκεί να τις αποδεχτώ… Οχι τις φωτογραφίες φυσικά, αλλά τις λεπτομέρειες, τα σημάδια, τις ανεπαίσθητες ειρωνείες της ανασφάλειας, τις «επιπόλαιες» κολακείες της ανάγκης, την αδυσώπητη ανάγκη να φορτώσεις στον άλλον αυτό που πασχίζεις να αλλάξεις σε σένα….

Η άνοιξη της βοκαμβίλιας είναι πάντα εκεί και θα είναι κάθε χρόνο για να μου θυμίζει τον Τζιμ Ρον που έλεγε ότι «η ανταμοιβή κάθε πειθαρχημένης προσπάθειας είναι υπερπολλαπλάσιά της» .

Ναι, ο πειθαρχημένος κερδίζει, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι ζει, πάντα.

Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα κάνοντας μια πειθαρχημένη προσπάθεια…..

I WELCOME REFUGEES

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ οι πρόσφυγες σήμερα φτάνουν το 1.000.000 ψυχές, πάνω από τις μισές παιδικές ψυχές.
Αναζητούν καταφύγιο να ξαναρχίσουν τις λαβωμένες ζωές τους.
Καμιά 30 αριά χώρες δηλώνουν πρόθυμες να βοηθήσουν προσφέροντας όλες μαζί 100.000 θέσεις.
900.000 ψυχές παραμένουν καθημερινά εκτεθειμένες στη βία, στην εγκληματικότητα, στη βαρβαρότητα και σκληράδα του σύγχρονου φοβισμένου κόσμου που δεν μπορεί να διαταράξει τις ισορροπίες του….
Το 1922 ήρθαν στην Ελλάδα και έμειναν και τα κατάφεραν περίπου 1.200.000 «Τουρκόσποροι» όπως πολλοί τους αποκαλούσαν. Χώρεσαν παρ’όλες τις δυσκολίες και την έλλειψη συστήματος και υποδομών.
Χρειάστηκε να πάω στο Λονδίνο για να θυμηθώ ότι ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται από τις ακτιβιστικές δράσεις του κι όχι από τις δηλώσεις του.

Χρειάστηκε να πάω πίσω στα φοιτητικά μου χρόνια και συναισθήματα για να πω στον εαυτό μου ότι είμαστε όλοι υπεύθυνοι που δεν κάνουμε κάτι περισσότερο από το να ζούμε τις ζωές μας λιγότερο ή περισσότερο αναπαυτικά ο καθένας.

Τα υπόλοιπα δικά σας…

Σταγόνες βροχής…

Μην μπερδευτείς!

Δεν είναι ιδρώτας, πέρασε το καλοκαίρι μαζί με το πάθος

Δεν είναι δάκρυα,
Φύσηξε πολύ και τα στέγνωσε, έτσι ξεράθηκε και το χώμα…

Δεν είναι νερό,
Το φιλί σου ξερό και σούδωσα να δροσιστείς, έτσι κι έφυγες, δραπέτης

Σταγόνες βροχής μιάς καινούργιας αρχής…

Κι όμως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω….

dsc_0080

Πολιτισμοί διαφορετικοί πολλαπλών ταχυτήτων
Κόσμοι παράλληλοι
Παραλίες αντικριστές κι ανταγωνιστικές
Δρόμοι αλλού φιδίσιοι κι αλλού λεωφόροι
Γλώσσες ακαταλαβίστικες και δυνατές
Χειρονομίες έντονες και παρόμοιες

Όλα μπερδεμένα κι όμως προχωρούν
Μια Βαβέλ για όλους από όλους
Κι όμως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω…

Απίστευτη οχλοβοή
Απίστευτη αλλαγή αλλά και απόσταση

Η φύση να σου θυμίζει το παρόμοιο γεωγραφικό πλάτος και μήκος
Ο ουρανός θαμπός να μην ξεκαθαρίζει το τοπίο-
ήταν ρύπανση; ήταν υγρασία; ήθελε να αφήσει μια ασάφεια…

Απόσταση και αποστασιοποίηση
Ανατολή και Δύση
Όλα να μπλέκονται γλυκά και νωχελικά
κι όλα να συνεχίζουν.
Για πόσο η μαντήλα θα πηγαίνει με το κινητό;
Για πόσο;
Ποιο θα κρατηθεί πίσω;
Υπάρχει περίπτωση η ταχύτητα νά ναι μικρότερη από τη βαρύτητα;
Ίσως, αν πάψει ο ήλιος ν’ ανατέλλει από την Ανατολή
οι άνθρωποι να σταματήσουν ν’αναζητούν, και να μιμούνται, και να προοδεύουν…
γιατί θα χουν χάσει το κίνητρο
CARPE DIEM

dsc_0204

 

Σημειώσεις για το μέλλον

Αν θεωρήσουμε ότι όλος ο χρόνος είναι μιά αλληλουχία γεγονότων, συμβάντων, πράξεων κλπ, κλπ και δεν ξεχωρίζει απόλυτα το παρελθόν από το παρόν και το μέλλον, παρά μόνο για να μπορούμε να συνεννοηθούμε, τότε δεν έχει και τεράστια σημασία το τι και το πότε συνέβη το κάθε τι; Ή μήπως ακριβώς γι αυτο τα πάντα πρέπει να έχουν ένα νόημα;
Κομμάτια και Θρύψαλα των συγγραφέων, των ζωών μας, αυτών των άλλων,
Σπαράγματα ποιητών, σοφιστών, χαλιών…
Ζωές με νόημα όχι γιατί έτυχε αλλά γιατί την διάλεξες
Όχι γιατί ακολούθησες αλλά γιατί επέλεξες
Τίποτε εύκολο, τίποτε δεδομένο, τίποτε γνωστό κι όμως εσύ εκεί!!
Φάροι ζωής τα λόγια σου
Φάροι ζωής τα έργα σου
Αναλάμποντες ανά 5 sec
Χρειάζεσαι μια στάση, να ξαποσταίνεις,
Αλλά είναι αυτό χρονικά προδιαγεγραμμένο;
Όχι βέβαια, κι αυτό τέχνη θέλει, τέχνη ή αρετή της υπομονής
Να περιμένεις, να προσμένεις,
ένα βελούδινο σκέπασμα, ένα αραχνούφαντο χάδι την ώρα που δεν το περιμένεις,
Ένα άγγιγμα πεταλούδας, ένα πέπλο αμφιβολίας,
Να σχεδιάζεις χωρίς να προγραμματίζεις
Να είσαι έτοιμος για αλλαγές, μεταβολές σε κάθε χειρόγραφό σου να μπει κάτι άλλο, ένα κόμμα μια τελεία ή περισσότερες
Σιωπές, αναμνήσεις του μέλλοντος όχι προαναγγελθείσες μήτε και υποσχεθείσες
Του ονείρου, της νύκτας, της σχόλης, της βιάσης,
Της άμμου, της βαρκάδας, των αρχαίων ναών, των ημίθεων μορφών,
Γιατί χάνεσαι; Γιατί δεν αφήνεσαι στην αγαλλίαση της ψυχής; αυτή δεν προδίδει ποτέ,
απλά πρέπει να την αφουγκραστείς καλά γιατί μιλάει  ψιθυριστά
Με νοήματα, με υπονούμενα, με αλληγορίες…
Γιατί κυνηγάς τις χείμαιρες που σε αφήνουν ξέμπαρκο;
Σύνδρομο της Ηλέκτρας, του Οιδίποδα, της Στοκχόλμης, σύνδρομα…..
Όλα σε οδηγούν σε δρόμους μακρυνούς και μοναχικούς, μακρύτερα από κει που θες να βρεθείς…

image

Για να μην βρεθείς μια νύχτα με αστέρια και δεν μπορείς να πορευθείς ξεκίνα να τα μάθεις
Ξεκίνα με τις Αρκτους (μεγάλη και μικρή) σαν ανάποδο κατσαρόλι
Συνέχισε με την πούλια και τον αυγερινό, πάντα ο ένας θα περιμένειτον άλλον
Μη σε θαμπώνουν οι ολόγιομες σελήνες – γιατί καμμία δεν χάρισες ακόμη; -είναι πλανεύτρες, σε γητεύουν,
Δεν θές άλλη λάμψη εξωτερική, σταμάτα ν ασχολείσαι με τα φτιασιδώματα
Τη δική σου καρδιά χρειάζεται να αφήσεις να φανεί – εκεί που θα σε καταλάβουν
Μην τη μουτζουρώνεις με την ταχύτητα,
Μην ντρέπεσαι και μην ξυπάζεσαι
Εσο ο εαυτός σου…
Άνοιξες, καλοκαίρια, φθινόπωρα, χειμώνες
Σε περιμένουν να ζήσεις
χωρίς πρωταθλητισμούς, χωρίς φανφάρες, χωρίς βιασύνες αμηχανίας

image

Γεμάτα νόημα, μεστά, βαθειά και πλούσια
Εσο ο εαυτός σου και ο χείμαρρος θα εξελιχθεί στο ποτάμι που ονειρεύεσαι.