Ανατολές μιας Αγάπης Δίχως Όρους

Όσο έχεις κατάματα τον ήλιο να σου κρύβει το βουνό, γυρεύεις να καταλάβεις τι γίνεται και δεν μπορείς.

Αν κατορθώσεις να βάλεις μια σκιά πάνω από τα μάτια σου θα δεις ότι ο ήλιος πασχίζει ακόμη να βγει απ τη σκιά του βουνού.

Κι όταν προχωρήσεις χωρίς να παραστρατήσεις και προσπεράσεις το βουνό θ’αντιληφθείς ότι ο ήλιος έχει ήδη ανέβει ψηλά. Εσύ έτρεχες κι έτρεχες και δεν τον έβλεπες!!

Τόσο απλά κι όμως τόσο δύσκολα…

Μην αφήνεις οφθαλμαπάτες κι εμπόδια να σου δημιουργούν αυταπάτες.

Δες καθαρά τι Θέλεις και θ’ αντιληφθείς ότι είναι δίπλα σου.

Το χρωστάς στον εαυτό σου Νάσαι ο εαυτός σου, ν ακούς τον εαυτό σου!

Ν ακούς Την καρδιά σου κι όχι το Εγώ σου. Δεν το μετάνιωσε ποτέ κανείς…

Στιγμιαίες σκέψεις ενός γλυκού πρωινού….


Κάποιες φορές ξυπνάς μέσα στα χαράματα, κάποιες άλλες απογεύματα, κάποιες καταμεσήμερο. Σημασία έχει ότι ξυπνάς κάποτε και νοιώθεις φρέσκος, ζωντανός, γεμάτος από ορμή να πραγματοποιήσεις όσα ονειρευόσουν όσο κοιμόσουν. Ορμή που βάζει ακόμη και τους χειρότερους εφιάλτες στη θέση τους. Όχι, μην μπερδεύεσαι η θέση τους δεν είναι το σεντούκι. Κανείς ελεύθερος δεν κουβαλάει σεντούκια! Η θέση τους είναι εκείνη  της αποσύνθεσης, μαζί με τις φοβίες!

Ξυπνάς κάποια στιγμή που η ψυχή σου βρίσκεται έτοιμη, ξεκόυραστη για νέες παραλίες, θεραπευμένη από τα τραύματα των άλλων αλλά και από τα δικά σου χτυπήματα….

Ξυπνάς κι αντιλαμβάνεσαι ότι η πιό πιστή και ανιδιοτελής αγάπη -αυτή που τόσο επιζητάς από τα άλλα όντα γύρω σου – είναι τελικά μόνο μέσα σου.

Κι αλοίμονο αν περάσεις την πύλη του Αχέρωντα και ακόμη δεν έχεις προλάβει να το αντιληφθείς…

Σίγουρα στο διάβα μας βρίσκονται πρόσωπα, πράγματα καταστάσεις που παίζουν το ρόλο του αφυπνιστή. Δεν είναι εύκολος ρόλος. Χωρίς να το καταλαβαίνουν γίνονται τυραννικοί, δεσποτικοί απέναντί  μας , αλλά είναι να τους λυπάσαι γιατί δεν υποδύονται ρόλο είναι ετσι ο εαυτός τους και εχουν εξασκηθεί με το να τυραννούν την ίδια τους της ύπαρξη…. Και συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είναι που εμφανίζονται ως οι πιο ευαίσθητοι αλλά και οι πιο απαιτητικοί, γιατί είναι αδύναμοι!!!!!

Στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης είναι στιγμές ευτυχίας. Στιγμές σιωπής που η σκέψη ταξιδεύει και η καρδιά αναπαύεται ειναι στιγμές ευτυχίας. Τότε νιώθεις δύναμη! Ας μάθουμε να τις αναγνωρίζουμε!! Νιώθεις διπλή την ευτυχία…

The new Opera House


Υπερήφανοι για το κληροδότημα του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και γεμάτοι αγωνία με την εξέλιξη του εξαιρετικού αυτού εγχειρήματος. 


Η παραλία αποκτά το δικό της σημείο αναφοράς όχι μόνο πολιτισμού αλλά και αισθητικής και σύγχρονης αρχιτεκτονικής.

Ετσι δημιουργούνται οικοσυστήματα ορόσημα για ανάπτυξη των περιοχών και μεγέθυνση οικονομική.

Αυθεντικότητα

Ο αυθεντικός δεν μοιάζει γλειώδης ειδικά οταν παραμένει στο περιβάλλον που του ταιριάζει.Ας εξασκηθούμε περισσότερο στο να βλέπουμε την ουσία και να μην σταματάμε στην ιδεοληπτική περιγραφή της εικόνας. Τότε το συναίσθημα δεν θα λειτουργεί εις βάρος της λογικής αλλά θα συνεπικουρεί.

Change…


Artists change before the rest of us 

Artists dare to try and risk, fail and retry 

Artists are motivated by the realization of their dream without caring about been awarded or rewarded. 

Artists believe in themselves and the power of their dream.

Artists dare, dream,  do!

Art changes We change.

We are the followers. Art is leading. Not so bad once we are aware about it and stop reacting. 

Art is waiting, will you join?
New Tate Modern

June 2016

img_0795

Freedom 

Freedom 

Many definitions in the dictionary

Hundreds of interpretations depending culture and mindsets

Thousands of actions depending framework, limitations, goals and aspirations

The choice is always ours!

Beware every choice has a price that we have to pay, sooner or later!

That’s invaluable to some – the few

That’s unbearable to some – the most

The choice is always ours,

Beware of those who might wish to fool you:

There is no need to go to Mongholia to feel free….

 

Σταγόνες Ζωής

Είμαι ζωντανός σημαίνει αναπνέω. Νοιώθω ζωντανός όμως δεν σημαίνει απλά αναπνέω…

Αναπνέω κι όταν κοιμάμαι και ονειρεύομαι και αγκαλιάζω

και σκιρτώ από τον ψίθυρο που κάνει η καρδιά σου

Αναπνέω κι όταν περπατάω και τρέχω και κολυμπώ

και λαχανιάζω από προσμονή, ανυπομονησία ή πανικό

Αναπνέω κι όταν σκέπτομαι και γράφω και αναπολώ και ρεμβάζω

και γεμίζω τις αράδες και τις σιωπές με νότες και φθόγγους

Αναπνέω και θλιμένος και απογοητευμένος και αδειανός και γεμάτος

και  αναχωρώ με τα πλοία και τα τραίνα για το ταξείδι

Αναπνέω και κατηγορούμενος και απολογούμενος και θυμωμένος

και μαθαίνω να συγχωρώ και να ξεχνώ κι ας ξανακυλώ

Αναπνέω κι όταν γεννώ κι όταν πονώ κι όταν κρύβομαι τρομαγμένος

και προσμένω τα καινούργια και τα μελλούμενα και τις επαναλείψεις

και προσπαθώ να φανερωθώ και να ανακαλύψω…

Μικρές σε διάρκεια στιγμές με Μεγάλο συναίσθημα μας κάνουν να νοιώθουμε Ζωντανοί κι όχι απλά να είμαστε…

DSC_0214

 

 

 

 

 

 

 

εγκώμιο συνόρων

Τα βιβλία είναι οι καλύτεροι φίλοι μου….

Μου μαθαίνουν πράγματα, με ταξιδεύουν, μου επιτρέπουν να ασχολούμαι μαζί τους όποτε και όσο θέλω και δεν μου κρατούν μούρη, μου λένε αλήθειες, μου ανοίγουν τους ορίζοντες χωρίς δασκαλίστικο και βαρετό τρόπο, με ξαφνιάζουν με τη διαφορετικότητά τους και δεν με αφήνουν να πλήξω ποτέ. Οταν τα δάκρυα πλημυρίζουν τα μάτια μου δεν είναι από απογοήτευση. Οι τρεχάλες που κάνει το μυαλό μου δεν με αφυδατώνουν ποτέ.

Μου κρατούν το χέρι κι ας είναι στο ράφι…

Με περιμένουν κι ας κάνω χρόνια να τα ανοίξω, περιμένουν σε κάποιο μέρος της μνήμης -ειδικά όσα μέ έκαναν να σκεφτώ διαφορετικά από πριν…

Το booktalks μου προσφέρει την ήρεμη πολυτέλεια να έχει ψάξει πριν από μένα για μένα. Κι αυτό είναι ανεκτίμητο.  Μου είναι και βολικό λόγω απόστασης από τα μέρη μου συχνάζω…

Πρόσφατα το επισκέφθηκα με τη δικαιολογία (σοβαρότατη) αναζήτησης Χριστουγεννιάτικων δώρων.  Αλλωστε δεν είναι μόνον δικός μου φίλος τα βιβλία, είναι και άλλων ας μην τους είναι και ο στενότερος…

Επίκαιρο το «Εγκώμιο Συνόρων» του Ρεζίς Ντεμπρέ, αν και υπερτιμημένο στις μέρες μας από τις αγαπητότατες εκδόσεις ΕΣΤΙΑΣ μου απέσπασε την προσοχή όχι μόνο για να το αγοράσω, αλλά για να είναι και το πρώτο που θα διαβάσω (οκτώ αγόρασα… πληθωρική και σ’αυτό).

Παραθέτω αποσπάσματα:

…»Για να αντιπαλέψει το κενό, το ανθρώπινο είδος επέλεγε πάντοτε τη βολική θέση: την ψευδαίσθηση….»

…»Να απαρνιέσαι τον εαυτό σου είναι μάλλον μάταιη προσπάθεια:για να τον υπερβείς, καλύτερα να αρχίσεις να τον δέχεσαι όπως είναι.»

21-DSC_0285

..»είναι επώδυνο να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο όπως είναι, κι ευχάριστο να τον ονειρεύεσαι όπως τον επιθυμείς. Αντί του άγχους, όλοι επιλέγουμε Valium, εξ ού και η προτίμησή μας στον borderless world, αυτό το νανούρισμα για κακομαθημένα μεγάλα παιδιά….»

(μετά από τους ανθρώπους της καρδιάς μου)ύτεροι φίλοι μου (…μετά από τους ανθρώπους της καρδιάς μου)

Bankruptcy – Χρεωκοπία

Τελικό απόσπασμα από το βιβλίο «Συναισθηματική Ευημερία – Συναισθηματική Χρεωκοπία» της Δρ. Σοφίας Πρωτόπαππα και της Christine McGuire

Εαυτέ μου,

Σ’ ευχαριστώ που με δέχεσαι όπως είμαι, που με αγαπάς με τα ελαττώματά μου, που μου λες τα πάντα. Που κοιμάσαι μαζί μου τα βράδια, και μαζί μου ξυπνάς τα πρωινά. Σ’ ευχαριστώ εαυτέ μου που με φροντίζεις και με στολίζεις, που είσαι για μένα – χαρά, γέλιο, ευτυχία, λύπη, δάκρυ, στεναχώρια. Φίλος μου κι αδελφός μου εσύ, εγώ, για πάντα μαζί, ένα. Σ’ ευχαριστώ Ηρώ, Ελίνα, Μαρία, Νατάσσα, Στέλιο, Μάριε, Γιώργο, Στέλα, Νίκο, Ελένη, Συμεών, Δημοσθένη, Χαρά, Γεωργία. Σ’ ευχαριστώ που περάσαμε στο πανεπιστήμιο, που βρήκαμε δουλειά, που κάναμε παιδί, που είμαστε καλά. Σ’ ευχαριστώ που έχουμε την υγειά μας, που με στηρίζεις, που με προσέχεις, που μου μαθαίνεις και με μαθαίνεις.

Πες μου, όμως, απ’ αυτά που κάνεις, πόσα είναι για μένα και πόσα για τους άλλους; Ντύνεσαι για μένα; Στολίζεσαι όταν είμαστε μόνοι, με περιποιείσαι; Ή το κάνεις μόνο όταν μας βλέπουν;

Είμαι κι εγώ εδώ ξέρεις! Πότε με πήγες ταξίδι για μένα; Πότε μου έκανες ένα δώρο για μένα; Πότε αισθάνθηκες περηφάνεια; Μη με ξεχνάς. Πού το «ευχαριστώ» και πού το «μπράβο» σου; Πριν πάμε στους άλλους, πρέπει πρώτα να είμαστε εμείς.

Έλα να κάτσουμε στον ήλιο μαζί, μία στιγμή, μία μόνο. Να χαρούμε

απλά, μαζί. Ξέρεις, πρέπει πρώτα να τα βρούμε εμείς οι δύο πριν τα βρούμε με τους άλλους. Αν δεν με θέλεις, και δεν με σέβεσαι, και δεν με εκτιμάς, και δεν σου αρέσω και δεν χαίρεσαι που είμαι, πώς θέλεις και περιμένεις και αγωνιάς, να μας θέλουν, να μας σέβονται, να μας εκτιμούν οι άλλοι; Πώς περιμένεις να τους αρέσουμε και να χαίρονται που είμαστε;

Τι σου ζητάω, Κατερίνα, Κώστα, Στράτο, Κική, Ιορδάνη, Αλεξάνδρα, Σπύ-

ρο, Κωνσταντίνε, Ελευθερία, Μαρίνα, Τάσο, Σταμάτη, Τζελίνα, Γρηγόρη; Τι σου ζητάω; Να δεις το χέρι που σε ταΐζει, τη σκέψη που σε φροντίζει, το φόβο που σε προστατεύει, την ελπίδα που σε θρέφει. Εμένα δηλαδή κι εσένα, για πάντα μαζί. Μην ξεχνάς, αν χρειαστεί εν ώρα πτήσης, πρώτα βάλε τη μάσκα οξυγόνου σε εμάς και στη συνέχεια σε όποιον συνοδεύουμε. Πρώτα εμείς πρέπει.

Συγχώρεσέ με για τα λάθη μας, μαζί τα κάναμε, γιατί με τιμωρείς; Άνθρωπος είμαι, πρέπει να δείξεις κατανόηση, αλλιώς δεν πάμε παρακάτω, βήμα. Ούτε για εμάς ούτε για τους άλλους. Κι αν έκανες λάθος, ζήτα μου συγγνώμη, και σου ζητώ κι εγώ, για να αισθανθούμε καλύτερα, δεν υπάρχει εγωισμός ανάμεσά μας. Είμαστε η μόνη όψη στο ίδιο νόμισμα. Κι αν είμαστε εμείς οι δύο καλά, εαυτέ μου, εάν με δέχεσαι για όσα είμαι και δεν είμαι, εάν με αγαπάς εμένα το φίλο σου με τα ελαττώματά μου, κι αν σ’ αγαπώ κι εγώ, τότε θα είμαστε καλύτερα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, αφού «για πάντα μαζί» – επιλογή γι’ αυτό όχι, αλλά επιλογή για το πώς, ναι.

Σίγουρα, Βίκυ, Νάνση, Δήμητρα, Ευαγγελία, Μανώλη, Άννα, Γιάννη, Λίνα, Σταυρούλα, Christine, Σοφία. Εγγυώμαι και υπογράφω. Μαζί θα πάμε στη χαρά, στο γάμο, στην προαγωγή, στη λύπη, στο χωρισμό, στην απόλυση, στη νέα ευκαιρία. Στο καλό και στο δύσκολο, μαζί, το μόνο σίγουρο. Στην αγωνία και στην ανακούφιση, στον πόνο και στη λύτρωση. Σ’ ακρογιαλιές δειλινά.

Σ’ ευχαριστώ για όλα, εαυτέ μου, που είμαστε, που γινόμαστε. Καλύτεροι. Ό,τι μου λες το κάνω. Κι ό,τι δεν με αφήνεις, όχι. Εσύ ο Αλαντίν και το πιστό σου τζίνι εγώ. Οι ευχές σου διαταγές μου. Πάνω, και πριν από όλα, αυτογνωσία κι αποδοχή, εσωτερική ηρεμία κι ευτυχία, όταν είμαι παρέα με «όποιον κατοικεί μέσα στο δέρμα μου». Μαίρη, Αλέξανδρε, Δέσποινα, Άρη, Αγγελική, Δημήτρη, Άγγελε, Ιωάννα, Ειρήνη. Εγώ. Εσύ. Εμείς.

Εαυτέ μου.

Let Your Mind Fly

Let Your Mind Fly